|
مجمع أفسس (الثالث المسكوني):
22 حزيران – أيلول 431
250 – 264 –
جلسة الكيرلّسيين الأولى، 22 حزيران 431
أ- رسالة كيرلّس الاسكندري الثانية إلى نسطوريوس
كتبت بين 26
كانون الثاني و 24 شباط 430، وتليت على المجمع وأثبتها الآباء.
تجسّد ابن الله
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
250-
فنحن لا
نقول أن طبيعة الكلمة قد صارت جسداً بعد تحوّل، ولا هي تحوّلت إلى
إنسان كامل، مؤلف من نفس وجسد، بل بالحري هذا: إن الكلمة باتحاده
بحسب الأقنوم بجسد تحييه نفس عاقلة قد صار إنساناً على وجه لا يوصف
ولا يُدرك، وسمّي ابن البشر لا بمجرّد الإرادة والمشيئة، ولا لكونه
اتخذ فقط شكله. ونقول أن الطبيعتين المجموعتين في وحدة حقيقية هما
مختلفتان، ومن الاثنتين نتج مسيح واحد، وابن واحد، لا لأن اختلاف
الطبيعتين قد أزيل بالاتحاد، بل بالحريّ لأن اللاهوت والناسوت قد
كوّنا لنا الرب الوحيد المسيح والابن، بائتلافهما في وحدة لا توصف
وتعجز البيان. |
250 Neque enim dicimus Verbi
naturam per sui mutationem carnem esse factam ; sed neque in totum
hominem transformatum ex anima et corpore constitutum; asserimus
autem Verbum, unita sibi secundum hypostasim carne animata
rationali anima, inexplicabili incomprehensibilique modo hominem
factum, et hominis Filium exstitisse, non per solam voluntatem,
sive per solam personae assumptionem. Et quamvis naturae sint
diversae, vera tamen unione coeuntes unum nobis Christum et Filium
effecerunt ; non quod naturarum differentia propter unionem
sublata sit, verum quod divinitas et humanitas secreta quadam
ineffabilique coniunctione in una persona unum nobis Jesum
Christum et Filium constituerint. ... |
|
251-
فليس هو
إنساناً عادياً ولد أولا من العذراء القديسة، ثم نزل عليه الكلمة من
بعد، ولكن يقال عنه إنه كان متّحداً بناسوته منذ (الحبل به في) البطن
وتقبّل الولادة الجسدية، إذ اتخذ ولادة جسده الخاص... وهكذا تجرأوا
(الآباء القديسون) على تسمية العذراء القديسة مريم أم الله؛ لا لأن
طبيعة الكلمة أو لاهوته قد نالا بداية وجودهما من مريم العذراء، بل
لأنه منها ولد جسده المقدس تحييه نفس عاقلة.هذا الجسد الذي اتحد به
الكلمة بحسب الأقنوم. ولهذا السبب يقال ولد بحسب الجسد. |
Non enim
primo vulgaris quispiam homo ex Virgine ortus est, in quem Dei
Verbum deinde se demiserit ; sed in ipso utero carni unitum
secundum carnem progenitum dicitur, utpote suae carnis
generationem sibi ut propriam vindicans. ... Ita (sancti Patres)
non dubitaverunt sacram Virginem Deiparam appellare, non quod
Verbi natura ipsiusve divinitas ortus sui principium ex sancta
Virgine sumpserit, sed quod sacrum illud corpus anima intellegente
perfectum ex ea traxerit, cui et Dei Verbum, secundum hypostasim
unitum, secundum carnem natum dicitur. |
رسالة نسطوريوس الثانية إلى كيرلس
كتبت في 15 حزيران سنة 430 وتليت هي أيضاً على المجمع بعد رسالة كيرلس،
ثم رُفضت دون بحث مفصل، لأنها تناقض تعاليم مجمع نيقية. ونص الرسالة لا
يتيح معرفة دقيقة لتعاليم نسطوريوس.
اتحاد الطبيعتين في المسيح
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
251/
أ-
(الفصل 3) يقولون (الآباء
القديسون) أومن (نؤمن) بربنا يسوع المسيح، ابنه، وحيده. أنظر كيف
وضعوا أولا كأساسات "رب"، "يسوع"، "المسيح"، "المولود الوحيد"،
"ابن"،هذه الأسماء المشتركة بين اللاهوت والناسوت، ثم يبنون عليها ما
نقل عن التجسد، والقيامة والآلام. وكانت غايتهم بعد وضع بعض الأسماء
الدالة المشتركة لهذه الطبيعة وتلك، إن لا يُقسم ما يعود إلى البنوة،
والربوبية، وإن لا يتعرض ما يعود إلى الطبيعتين في وحدة البنوة، لخطر
الزوال بالاختلاط. |
251 (Versio Marii Mercatoris)
(c. 3) Credimus, inquiunt illi
(scl. sancti Patres), et in Dominum nostrum Iesum Christum Filium
eius unigenitum. Praevides quomodo Domini et Jesu Christi et
unigeniti Filii prius communia deitatis et humanitatis nomina
tamquam fundamenta ponentes, tunc suscepti hominis (accuratius:
inhumanationis) et resurrectionis et passionis superaedificant
traditionem, ut nominibus quibusdam utriusque naturae communibus
et significativis propositis, neque quae generationis Filii et
dominationis, dissecentur neque quae naturarum sunt propria, in
singularitate nativitatis Filii ulla confusionis abolitione
periclitentur nomine unionis. |
|
251/
ب
-
(الفصل 4) ذلك ما علمهم إياه
بولس، بعد ذكر التجسد الإلهي وعلى وشك إضافة الآلام، يبدأ بوضع اسم
المسيح المشترك بين الطبيعتين، كما قلت ذلك قبل قليل، ثم يضيف الكلام
الذي يليق بالطبيعتين.فماذا يقول: "ليكن فيكم من الاستعدادات ما هو
في المسيح يسوع: فإنه هو القائم في صورة الله، لم يعتد مساواته لله
(حالة) مختلسة، بل (دون ذكر كل شيء بالتفصيل) صار طائعا حتى الموت
موت الصليب" (في 2 : 5 - 6، 8). وهكذا فما إنه سيذكر الموت، وحتى لا
يستنتج أن الله الكلمة يتألم، يضع اسم المسيح هذا، كتسمية تعني
الجوهر غير المتألم والمتألم في أقنوم واحد، غير متألم باللاهوت،
متألم بالطبيعة الجسدية. |
(c. 4) In hoc apud illos
Paulus doctor est factus; qui cum divinae incarnationis memoriam
faceret, incipiens subiungere quae sunt passionis, prius posuit
'Christus', commune, ut paulo ante dixi, nomen naturarum: tunc
decentem infert sermonem sive rationem utriusque. Quid enim ait?
'Hoc sentiatur in vobis quod et in Christo Iesu, qui cum in forma
Dei esset, non rapinam arbitratus est esse aequalis Deo, sed', ne
ad unumquodque loquar,
'factus oboediens usque ad mortem, mortem autem crucis' (Phil 2,
5s 8). Quoniam igitur coeperat mortis facere mentionem, ut ne quis
hinc Verbum Deum passibilem suspicetur, posuit 'Christus', tamquam
inpassibilis et passibilis essentiae in singularitate personae
significativum vocabulum, ut inpassibilis et passibilis Christus
sine periculo nominetur,
inpassibilis quidem deitate, passibilis vero natura corporea. |
|
251/
ج
-
(الفصل5 )
ولئن كنت أستطيع الاستفاضة في هذا الأمر، وأولا من جهة التدبير
(الايكونومية) لم يذكر هؤلاء الآباء القديسون حتى الولادة وإنما
التجسد، أشعر أن وعدي بالاختصار في المقدمة يقيد كلامي ويقودني إلى
القسم الثاني من محبتك. وفيه كنت امتدح قسمة الطبيعتين بعلة اللاهوت
والناسوت وائتلافهما في أقنوم واحد، والقول أن الإله الكلمة لم يحتج
إلى ولادة ثانية من امرأة، وأن اللاهوت غير قابل التألم. كل ذلك
معتقد صحيح لأنه حقيقي ومنافٍ لآراء الهرطقات الخاطئة في شأن طبيعتي
الرب.
فإذا كان الباقي يحوي حكمة خفية، لا تدركها آذان القراء، يعود إلى
حذاقتك أن يُعرف ذلك: فقد بدا لي أنه يقلب كل ما سبق. فالذي أُعلن من
قبل غير قابلٍ للألم وغير قادر على ولادة جديدة، قد قُدم من جديد، لا
أدري كيف، كأنه قابل للألم ومخلوق من جديد، كما لو أن الصفات
الموجودة بالطبيعة في الله الكلمة قد محقت بائتلافها بالهيكل، أو أنه
قليل في عيون الناس أن الهيكل الطاهر من الخطيئة و الذي لا يمكن فصله
عن الطبيعة البشرية قد قبل ولادة وموتا لأجل الخطأة، أو كأنما يجب
إلا نؤمن بكلام الرب هاتفاً باليهود: "أنقضوا هذا الهيكل وأنا أقيمه
في ثلاثة أيام" (يو 2 : 19)، لا " أنقضوا لاهوتي وهو يقوم في ثلاثة
أيام". |
(c. 5) Multa super hoc cum
possim dicere et primo omnium quod nec nativitatis in
dispensatione, sed susceptionis humanitatis tantum meminisse
sanctos illos Patres ostendere valeam; ... (brevitati studens
statim) venio nunc et ad secundum <a> caritate tua capitulum
motum, in quo naturarum quidem laudabam factam discretionem
secundum deitatis et humanitatis rationem et in una persona
consortium nec non et illud quod Deum Verbum secunda nativitate ex
muliere minime diceret eguisse <et> quod passionis incapacem
profitebatur deitatem. Catholica enim re vera sunt haec et omnino
sectis omnibus circa Domini naturas adversa. In reliquis vero si
aliquam latentem et profundam atque incomprehensibilem rationem
legentium auribus adferebas, tuae sit examinatae prudentiae scire:
mihi enim priora destruere videbaris. Eum enim qui in primis
inpassibilis et secundam non recipere nativitatem fuerat
praedicatus, iterum passibilem et noviter creatum nescio quomodo
inferebas, tamquam quae Deo Verbo naturaliter inessent, consortio
templi corrupta sint, aut forsitan paulo minus hominibus putari
illud ipsum absque peccato templum et inseparabile divinae naturae
nativitatem et mortem pro peccatoribus (non) pertulisse, tamquam
voci dominicae ad Judaeos clamanti 'Solvite templum hoc, et in
triduo suscitabo illud' (Jo 2, 19) non debeat credi. Non dixit:
solvite deitatem meam, et in triduo suscitabitur. |
|
251/
د-
(الفصل 6)...
في كل موضع من الكتاب الإلهي، عندما يتكلم على تدبير الرب، لا يقدم
الولادة والآلام كأنها للاهوت وإنما لناسوت المسيح، بحيث أن العذراء
القديسة يجب أن تدعى بتسمية أدق أم المسيح لا أم الله. اسمع أيضاَ
هذه الكلمات الإنجيلية التي تعلن: "كتاب ميلاد يسوع المسيح ابن داود،
ابن ابراهيم: (متى 1:1). فمن الواضح إذن أن الله الكلمة لم يكن ابن
داود. وتعلم، إذا ارتضيت، شهادة أخرى: "يعقوب ولدي يوسف رجل مريم
التي ولد منها يسوع الذي يدعى المسيح" (متى 1 : 16). وافحص أيضاً
صوتاً آخر يشهد لنا: "أما مولد يسوع المسيح فكان هكذا: لما خطبت أمه
ليوسف وجدت... حبلى من الروح القدس" (متى 1 : 18). فمن يظن أن لاهوت
الابن الوحيد كان خليقة الروح؟ وماذا يقال عن هذه الكلمة: "أم يسوع
كانت هناك" (يو 2 : 1) وأيضاً: "مع مريم أم يسوع" (أع 1 : 14)،
وأيضاً: "إن الذي حُبل به فيها إنما هو من الروح القدس" (متى 1 :
20)، وأيضاً: " خذ الصبي وأمه واهرب إلى مصر" (متى 2 : 13)، وأيضاً:
"عن ابنه المولود بحسب الجسد من ذرية داود" (رو 1 : 3). وأيضاً عن
الآلام من جديد: "أرسل الله ابنه، من أجل الخطيئة، في شبه جسد
الخطيئة، فقضى على الخطيئة في الجسد" (رو 8 : 3) وأيضاً: "إن المسيح
قد مات من أجل خطايانا" (1 كو 15 : 3)، وأيضاً: "إن المسيح قد تألم
في الجسد" (ا بط 4 : 1)، وأيضاً: "هذا هو" لا لاهوتي، وإنما "جسدي
المكسور لأجلكم" (1 كور 11 : 24). |
(c. 6) ... Ubique per divinas
Scripturas, quotiens meminerint dominicae dispensationis, non
divinitatis Christi, sed humanitatis eius passio et nativitas
traditur, ut magis secundum liquidissimam rationem convenientius
aptiusque sit sanctam Virginem non genetricem Dei, id est
theotokon, sed Christi genetricem, id est Christotokon vocari, ad
haec Evangeliis quoque vociferantibus: 'Liber generationis Jesu
Christi filii David filii Abraham' (Mt 1, 1). Evidens est quia
Deus Verbum David non erat filius. Accipe, si videtur, et aliud
testimonium: 'Iacob autem genuit Joseph virum Mariae, de qua natus
est Jesus qui dicitur Christus' (Mt 1, 16).
Intende
etiam in aliud dictum: 'Christi autem generatio sic erat. Cum
esset desponsata virgo Maria, inventa est in utero habens de
Spiritu Sancto' (Mt 1, 18). Creaturam autem esse Spiritus Sancti
Unigeniti deitatem quis vel debeat suspicari ? Quid etiam his
superfundi debeat, audi: 'Et erat mater Jesu ibi' (Jo 2, 1) et
iterum 'cum Maria matre Jesu' (Act 1, 14), illud quoque 'Quod in
ea natum est, de Spiritu Sancto est' (Mt 1, 20) et iterum 'Accipe
puerum et matrem eius et fuge in Aegyptum' (Mt 2, 13) et illud 'De
Filio eius unigenito, qui factus est ei ex semine David secundum
carnem' (Rom 1, 3) et iterum de passione eius quia 'Deus Filium
suum misit in similitudinem carnis peccati et de peccato damnavit
peccatum in carne' (Rom 8, 3) et iterum 'Christus mortuus est pro
peccatis nostris' (I Cor 15, 3) et denuo 'Christo passo in carne'
(I Petr 4, 1) et illud 'Hoc est corpus meum et hic est sanguis
meus' (I Cor 11, 24), non dixit haec est deitas mea. |
|
251/
هـ
-
(الفصل 7) ثم أن ما لا يحصى من
الأصوات يناشد الجنس البشري ألا ينظر إلى لاهوت الابن كأنه حديث أو
كأنه قابل للألم الجسدي، بل إلى الجسد المتحد بطبيعة اللاهوت. لذلك
يدعو المسيح نفسه رب داود وابنه فيقول: " ماذا ترون في المسيح، ابن
من هو؟". فقالوا له: "ابن داود". فقال لهم: "كيف إذن يدعوه داود،
بوحي الروح، ربا، فيقول: "قال الرب لربي: "اجلس عن يميني" (متى 22 :
42 - 44)، إذ أنه ابن داود كلياً بحسب الجسد، ولكنه رب داود بحسب
الروح. فمن الحسن والملائم للتقليد الإنجيلي الاعتراف بأن الجسد هو
هيكل لاهوت الابن، وهيكل متحد بائتلاف سام وإلهي بحسب طبيعة اللاهوت
بما يعود لهذا الهيكل. ولكن أن يُنسب إلى الكلمة، باسم هذا
الاختصاص، حتى خصائص الجسد المؤتلف، أي الولادة، والألم، والموت،
فذاك أيها الأخ، فكراما فاسد بضلال اليونانيين، وإما سقيم بجنون
أبوليناريوس وآريوس والهرطقات الأخرى. أو بالحري هو أمر أخطر منها،
إذ لا بد أن الذين ينساقون بكلمة "اختصاص" يضطرون إلى إشراك الله
الكلمة في رضاع الحليب بسبب الاختصاص، وإشراكه في النمو شيئاً
فشيئاً، وفي الخوف حين الآلام، وجعله يحتاج إلى مساعدة ملاك. وأصمت
عن الختان، والذبيحة، والعرق، والجوع، تلك الأمور المتعلقة بالجسد،
والمسجود لها لأنها جرت لأجلنا ولكنها إذا نُسبت إلى اللاهوت فهي
كاذبة وسبب لحكم عادل علينا بكوننا مفترين. |
(c. 7) Et decem milia alia
sunt, aliis atque aliis vocibus protestantibus humanum genus in
eo, non Filii deitatem recentem putare aut novellam aut
corporalium passionum esse capacem, sed illam divinae naturae
coniunctam carnem ex qua <et dominum et> filium se David nominat
Christus.
Quid enim
ait? 'Quid vobis videtur de Christo? Cuius est filius?
Responderunt: David. Et respondit Jesus et dixit: Quomodo ergo
David in spiritu dominum eum vocat dicens: dixit, inquit, Dominus
Domino meo, sede ad dexteram meam' (Mt 22, 42-44). Tamquam filius
profecto David secundum carnem, secundum divinitatem vero Dominus.
Esse quidem templum divinitatis Filii corpus et templum secundum
excellentem quandam et divinam unitum coniunctionem certissimum
est, ita ut ea quae sunt Dei, adsciscere sibi et ad se revocare
divinam naturam profiteri sit bonum et dignum evangelica
traditione; huius autem familiaritatis nomine confricare et
coniunctae carnis proprietates, generationem scilicet et passionem
et mortalitatem Deo tribuere, aut errantis gentilitatis, frater,
est sensus aut mente capti Apollinaris et Arrii aut reliquarum
pestium haereticarum et harum aliquid peius. Necesse est enim
huiusmodi homines adtractos familiaritatis nomine et lactationis
socium propter familiaritatem et aetatis quae paulatim accessit,
incrementorum participem Deum Verbum facere et passionis in
tempore ex timiditate auxilii angelici indigentem. Taceo
circumcisionem et sacrificium et sudorem et famem, quae quidem
carnis pro nobis evenerunt (haec tamen, cum illi coniunguntur, et
adoranda sunt) in deitate autem ista etiam mendaciter accipiuntur
nobisque tamquam calumniatoribus iustas damnationis causas
important. ... |
ج - حُرم كيرلس الاسكندري (ضد نسطوريوس) مرفق برسالة مجمع الاسكندرية إلى
نسطوريوس (رسالة كيرلس الثالثة إلى نسطوريوس)
وُضعت الرسالة في أوائل تشرين الثاني سنة 430 وسلمت إلى نسطوريوس في 30
تشرين الثاني من السنة عينها.
اتحاد الطبيعتين في المسيح
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
252-
1 -
من لا
يعترف بأن عمانوئيل هو الله في الحقيقة، وأن مريم العذراء، لهذا
السبب، هي أم الله (لأنها ولدت بالجسد كلمة الله المتجسد) فليكن
مبسلا. |
252 113
1.
Si quis non
confitetur, Deum esse veraciter Emmanuel, et propterea Dei
gentricem sanctam virginem (peperit enim secundum carnem carnem
factum Dei verbum), A.S. |
|
253-
2 -
من لا يعترف بأن الكلمة الذي من الله الآب قد اتحد بحسب الاقنوم
بالجسد، وإنه مسيح وحيد مع جسده الخاص، أي هو ذاته إله وإنسان معاً،
فليكن مبسلا. |
253 114
2. Si quis non confitetur
carni secundum subsistentiam adunatum ex Deo Patre Verbum, unum
esse etiam Christum cum sua carne, eundem ipsum videlicet Deum
simul et hominem, an. s. |
|
254-
3 -
من يقسم، في المسيح الوحيد، الأقانيم بعد الاتحاد، جامعا إياها بحسب
ائتلاف اللاهوت والعظمة والقدرة فقط، وليس بالحري باللقاء في اتحاد
طبيعي، فليكن مبسلا. |
254 115
3. Si quis in uno Christo
dividit subsistentias post adunitionem, soli iungens eas
contiguitati quae est secundum dignitatem vel auctoritatem aut
potentiam, et non magis concursu qui est secundum adunitionem
naturalem, an. s. |
|
255-
4 -
من يوزع بين شخصين أو أقنومين الكلمات التي تحتويها الأناجيل وكتابات
الرسل، أنطق بها القديسون عن المسيح أم هو ذاته عن ذاته، وينسبون
إليه بعضها كإلى إنسان ينظر إليه منفصلا عن الكلمة الذي من الله،
والبعض الآخر إلى الكلمة وحده الذي من الله الآب، لأنها تليق بالله،
فليكن مبسلا. |
255 116
4. Si quis personis duabus vel
etiam subsistentiis quae sunt in evangelicis vel apostolicis
scripturis, impertit voces aut in Christo a Sanctis dictas aut ab
Ipso de se et quasdam velut homini praeter ex Deo Verbum
specialiter intellecto applicat, quasdam vero velut Deo
condecentes soli ex Deo Patre Verbo, an. s. |
|
256-
5 -
من يتجرأ على القول أن المسيح هو إنسان حامل الله وليس بالحري إلهاً
حقيقياً بكونه ابنا وحيداً وبالطبيعة، بصيرورة الكلمة جسداً ومشاركته
مثلنا في الدم والجسد، فليكن مبسلا. |
256 117
5. Si quis audet dicere
deiferum hominem Christum et non magis Deum esse secundum
veritatem sicut Filium unum et natura secundum quod factus est
caro Verbum et communicavit similiter nobis in sanguine et carne,
an. s. |
|
257-
6 -
من يقول أن الكلمة الذي من الآب هو إله المسيح أو سيده، ولا يعترف
بالحري بأنه هو ذاته إله وإنسان معا، إذ أن الكلمة صار جسداً بحسب
الكتب، فليكن مبسلا. |
257 118
6. Si quis dicit Deum aut
Dominum esse Christi ex Deo Patre Verbum et non magis eundem
confitetur simul Deum et hominem, utpote facto carne Verbo
secundum Scripturas, an. s. |
|
258-
7 -
من يقول أن يسوع بكونه إنسانا قد حركه الله الكلمة وإن مجد الابن
الوحيد نسب إليه كما إلى آخر قائم بذاته، فليكن مبسلا. |
258 119
7. Si quis ait ut hominem
operationem suscepisse ex Deo Verbo Jesum et Unigeniti gloriam
appositam esse tamquam alteri praeter eum exsistenti, an. s. |
|
259-
8 -
من يتجرأ على القول أن الإنسان المتخذ يجب أن يسجد له ويمجد مع الله
الكلمة، ويجب أن يشترك في تسميته إلهاً، كآخرين مع آخر (إذ إضافة
كلمة "مع" كل مرة توجب فهم الأمر هكذا) ولا يمجد بالحري عمانوئيل
بسجود واحد، ويوجه إليه تمجيداً واحداً، بكون الكلمة صار جسداً،
فليكن مبسلا. |
259 120
8. Si quis audet dicere
adsumptum hominem coadorari oportere Deo Verbo et conglorificari
et coappellari Deum ut alter alteri ("co-" enim semper adjectum
hoc intelligi cogit) et non magis una adoratione honorificat
Emmanuel et unam ei glorificationem refert secundum quod factum
est caro Varbum, an.s. |
|
260-
9 -
من يقول أن الرب الوحيد يسوع المسيح قد مجده الروح، كما لو أنه
استعمل سلطاناً غريباً أتاه من الروح، وإنه قبل منه السلطان لمقاومة
الأرواح النجسة وتتميم آياته الإلهية بين البشر، ولا يقول بالحري أن
هذا الروح الذي به أجرى الآيات الإلهية هو روحه الخاص، فليكن مبسلا. |
260 121
9. Si quis ait unum Dominum Iesum Christum glorificatum
a Spiritu quasi aliena virtute, quae per eum est, utens, et ab
ipso accepisse operari posse contra spiritus immundos et adimplere
in homines deitatis miracula et non magis proprium eius esse
Spiritum dicit, per quem et operatus est deitatis signa, an. s. |
|
261-
10 -
يقول الكتاب المقدس أن المسيح كان رئيس الكهنة ورسول اعترافنا
بالإيمان (ر. عب 3، 1) وإنه قدم ذاته لأجلنا رائحة طيبة إلى الله
الآب. فمن يقول إذن أن رئيس كهنتنا ورسولنا لم يكن الكلمة ذاته الذي
من الآب عندما صار جسداً وإنساناً مثلنا، بل كان آخر متميزاً عنه،
إنساناً مولوداً من امرأة، أو من يقول أنه قدم التقدمة لأجله وليس
بالحري لأجلنا وحدنا (لأن من لم يعرف الخطيئة لا يحتاج إلى تقدمة)،
فليكن مبسلا. |
261 122
10. Pontificem et Apostolum
confessionis nostrae (Heb 3.1) factum Christum divina dicit
Scriptura; obtulit etiam semet ipsum in odorem suavitatis Deo (Eph
5.2) et Patri. si quis ergo Pontificem et Apostolum nostrum fieri
dicit non ipsum ex Deo Verbum, quando factum est caro et secundum
nos homo, sed ut si alterum praeter ipsum specialiter hominem ex
muliere, aut si quis dicit et pro se obtulisse semet ipsum
sacrificium, et non magis pro nobis tantum (nec enim indiguit
sacrificio qui nescit peccatum), an. s. |
|
262-
11 -
من لا يتعرف بأن جسد الرب مُحي، وإنه الجسد الخاص بالكلمة الذي من
الله الآب، بل يزعم أنه جسد إنسان آخر متميز منه ومؤتلف معه بحسب
الجلال، أو أنه قبل فقط السكنى الإلهية، ولم يعترف بالحري بأنه محي،
كما قلنا، لأنه كان الجسد الخاص بالكلمة القادر على إحياء كل شيء،
فليكن مبسلا. |
262 123
11. Si quis non confitetur
Domini carnem vivificatoriam esse et propriam ipsius ex deo Patre
Verbi, sed velut alterius praeter ipsum, copulati quidem ei
secundum dignitatem aut quasi solummodo divinam inhabitationem
habentem et non magis vivificatoriam sicut diximus, quia facta est
propria Verbi omnia vivificare valentis, an.s. |
|
263-
12 -
من لا يعترف بأن كلمة الله قد تألم في الجسد، وصلب في الجسد، وذاق
الموت في الجسد، وإنه كان البكر من بين الأموات، بما أنه الحياة
والمحيي مثل الله، فليكن مبسلا. |
263 124
12. Si quis non confitetur Dei
Verbum passum carne et crucifixum carne et mortem gustasse carne,
factum etiam primogenitum ex mortuis secundum quod vita est et
vivificans ut Deus, an. s. (DS 264) |
د - حكم المجمع على نسطوريوس
الحكم على النسطورية
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
264-
بما أن
نسطوريوس الجزيل الاحترام، من بين أمور أخرى، لم يرد الخضوع
لاستدعائنا بل لم يستقبل الأساقفة القديسين الجزيلي التقوى الذين
ارسلناهم إليه، أُلجئنا إلى فحص كل الكفر الذي تفوه به. ولأننا،
برسائله، وبكتابات له قُرئت، وبأقوال نطق بها حديئا في هذه العاصمة،
ولنا عليها شهادات، قد أخذناه في الجرم المشهود بالكفر في تفكيره
ووعظه، اضطررنا بدافع من بالقوانين ومن رسالة أبينا الجزيل القداسة
وزميلنا في الخدمة شلستينوس أسقف الكنيسة الرومانية، إلى الوصول
بكثير من الدموع إلى هذا الحكم الأليم:
إن الرب
يسوع المسيح، الذي جدف عليه نسطوريوس، قد رسم، بهذا المجمع المقدس،
إن ذاك المذكور قد حُط، من الآن فصاعداً، من كرامته الأسقفية، وفصل
من كل الجسم الكهنوتي. |
264 124 Super alia
neque obaudire volente honorabili Nestorio nostram vocationem
neque quidem a nobis destinatos sanctissimos et rev'mos episcopos
suscipiente, necessario accessimus ad discussionem impie ab eo
dictorum et conprehendentes eum et ex epistolis eius et ex
scriptis, quae lecta sunt, et de nuper ab eo dictis in hac
metropoli et per testium depositionem impie sapientem et
praedicantem, necessario coacti sumus tam ex canonibus quam ex
epistola sanctissimi patris nostri et comministri Caelestini
episcopi Romanorum Ecclesiae, lacrimantes saepius, ad hanc maestam
contra eum venire sententiam: Qui blasphematus igitur ab eo est
Dominus Iesus Christus, definiit per praesentem sanctissimam
Synodum: alienum esse eundem Nestorium ab episcopali dignitate et
omni conventu sacerdotali |
265 - 266
جلسة الكيرلسيين السادسة، في 22 تموز 431
التمسك بإعلان إيمان نيقية
267 - 268
جلسة الكيرلسيين السابعة، في 31 آب (؟) 431. رسالة مجمعية
الحكم على البيلاجيانية
|