|
مجمع خلقيدونية (المسكوني الرابع):
من 8 تشرين الأوّل إلى مطلع تشرين الثاني 451
300- 303-
الجلسة الخامسة، 22 تشرين الأوّل 451: قانون الإيمان الخلقيدوني
الطبيعتان في المسيح
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
300-
(مقدمة
التحديد. وفقاً لقانوني إيمان نيقية والقسطنطينية(
كان يكفي إذن لمعرفة تامّة وتثبيت للديانة قانون النعمة الإلهية
الحكيم والخلاصي هذا: فهو يوفّر تعليماً كاملاً عن الآب والابن
والروح القدس، ويعرض تجسّد المخلّص لمن يقبله بإيمان. ولكن بما أن
الذين يحاولون رفض تعليم الحقيقة بهرطقاتهم الخاصّة قد أوجدوا بدعاً،
فتجرأ بعضهم ... على رفض كلمة أمّ الله بالنسبة إلى العذراء،
والآخرون يُدخلون امتزاجاً واختلاطاً، ويتصوّرون بحماقة أن الجسد
والألوهية لا يكوّنان إلاّ طبيعة واحدة، ويقولون برعونة إن طبيعة
الابن الإلهية بسبب الاختلاط هي قابلة للألم.
لذلك فإن
هذا المجمع المسكوني الكبير والمقدّس المعقود الآن، قد أراد إقصاء كل
مسعى لهم يناهض الحقيقة، معلّماً العقيدة الثابتة المعلنة منذ البدء،
فحدّد أولاً ضرورة إبقاء إيمان الآباء الثلاث مئة والثمانية عشر
مصوناً. وهو قد ثبّت التعليم في شأن جوهر الروح، المنقول عن الآباء
المئة والخمسين الذين اجتمعوا في ما بعد في المدينة الامبراطورية،
بسبب من كانوا يحاربون الروح القدس. ذلك التعليم الذي عرّفوا الجميع
به، لا لإضافة شيء ناقص إلى ما قالوه سابقاً بل لأنهم أرادوا أن
يوضّحوا بشهادة الكتب المقدّسة أفكارهم في شأن الروح القدس، ليقاوموا
من كانوا يحاولون رفض سيادته. ومن جهة أخرى، بسبب من يحاولون تشويه
سرّ التدبير، ويقولون، بغبائهم الوقح، إن الذي ولدته العذراء القديسة
مريم ما هو سوى إنسان، قبل المجمع الرسائل المجمعية للمغبوط كيرلّس،
الذي كان راعياً لكنيسة الإسكندرية، إلى نسطوريوس وأساقفة الشرق،
لأنها جديرة بأن تُردّ حماقات نسطوريوس... وإلى هذه الرسائل أضاف
بحق، لتثبيت العقيدة القويمة، الرسالة التي كتبها رئيس الأساقفة لاون
المغبوط والجزيل القداسة، الذي يرئس روما القديمة والعظيمة، إلى رئيس
الأساقفة المتوفّى فلافيانوس، لإلغاء خبثة أوطيخا (د. رقم 290 –
295)، بما أن هذه الرسالة تتوافق واعتراف بطرس العظيم، وتكوّن ركناً
مشتركاً مضاداً لذوي الآراء الفاسدة.
فهو
يعارض من يحاولون تقسيم سرّ التدبير إلى ثنائية في الابن. ويُقصي عن
جماعة الكهنة من يجسرون على القول بأن لاهوت الابن الوحيد قابل
للألم. ويقاوم من يتصوّرون أن في طبيعتي المسيح امتزاجاً أو
اختلاطاً. وبطرد من يقولون في هذيانهم إن صورة العبد التي تقبّلها
المسيح لذاته منَّا هي سماوية أو من جوهر آخر. وهو يحرم من يبتدعون
أسطورة الطبيعتين في المسيح قبل الاتّحاد. ولا يتصورون إلاّ واحدة
بعد الاتحاد. |
300
(Prooemium definitionis) Sufficeret quidem ad plenam
cognitionem pietatis et confirmationem sapiens hoc et salutare
divinae gratiae symbolum; de Patre enim et Filio et Spiritu Sancto
perfectionem docet et Domini inhumanationem fideliter
accipientibus repraesentat. Sed quoniam hi qui veritatis reprobare
praedicationem conantur, per proprias haereses novas voces
genuerunt ... et vocem denegantes, qua theotocos de Virgine
praedicatur, alii autem confusionem et temperamentum introducentes
et unam naturam esse carnis et divinitatis stulte confingentes et
passibilem Unigeniti divinam naturam per confusionem prodigiose
dicentes, propter hoc illis omnem machinationem contra veritatem
volens claudere praesens nunc sancta et magna et universalis
synodus praedicationem hanc ab initio inmobilem docens decrevit
ante omnia fidem inrecusabilem permanere CCCXVIII sanctorum Patrum
(Conc. Nieaeni) et doctrinam confirmat, quae de substantia
Spiritus Sancti a Patribus CL postea congregatis in regia civitate
(C'politana) tradita est propter illos qui Spiritui Sancto
repugnabant, quam illi omnibus notam fecerunt, non quasi quod
aliquid deesset antecedentibus, inferentes, sed de Sancto Spiritu
intellectum eorum contra illos qui dominationem eius respuere
temptaverunt Scripturarum testimoniis declarantes. Propter illos
autem, qui dispensationis corrumpere conantur mysterium, et purum
hominem esse illum Genitum ex sancta virgine Maria impudenter
delirant, epistulas synodicas beati Cyrilli quondam Alexandrinae
Ecclesiae praesulis ad Nestorium et ad Orientales congrue habentes
suscepit ad convincendas Nestorii vesanias... Quibus etiam
epistulam maximae et senioris urbis Romae praesulis beatissimi et
sanctissimi archiepiscopi Leonis quae scripta est ad s. mem.
archiepiscopum Flavianum ad perimendam Eutychis malam
intelligentiam (DS 290ss) consequentissime coaptavit utpote et
magni illius Petri confessioni congruentem et communem quandam
columnam nobis adversum prava dogmata exsistentem, ad
confirmationem rectorum dogmatum. His namque, qui in duos filios
dispensationis divinae mysterium discerpere nituntur, obsistit, et
illos, qui passibilem deitatem Unigeniti ausi sunt dicere, a sacro
coetu expellit, et his, qui in duabus naturis Christi
temperamentum aut confusionem exquirunt, resistit et eos, qui
caelestem aut alterius alicuius esse substantiae dicunt quam ex
nobis assumpsit servi formam, ut dementes abigit, et qui duas
quidem ante unitionem naturas Domini fabulantur, unam vero post
unitionem confingunt anathematizat. |
|
301-
(تحديد) نعلّم بالاجماع، متّبعين
الآباء القديسين، أنّنا نعترف بأن ربنا يسوع المسيح هو ذات الابن
الواحد، هو ذاته كامل في اللاهوت وهو ذاته كامل في الناسوت. هو ذاته
إله حق وإنسان حق من نفس عاقلة وجسد، من ذات جوهر الآب بحسب اللاهوت،
وهو نفسه من ذات جوهرنا بحسب الناسوت، شبيه بنا في كل شيء ما عدا
الخطيئة (ر. عب 4 : 15) مولود من الآب قبل الدهور بحسب اللاهوت، وفي
الأيام الأخيرة (مولود) هو ذاته لأجلنا ولأجل خلاصنا من العذراء مريم
أم الله بحسب الناسوت. |
301
(Definitio) Sequentes igitur sanctos Patres, unum
eundemque confiteri Filium Dominum nostrum Iesum Christum
consonanter omnes docemus, eundem perfectum in deitate, eundem
perfectum in humanitate, Deum vere et hominem vere, eundem ex
anima rationali et corpore, consubstantialem Patri secundum
deitatem et consubstantialem nobis eundem secundum humanitatem,
'per omnia nobis similem absque peccato' (cf. Hebr 4, 15); ante
saecula quidem de Patre genitum secundum deitatem, in novissimis
autem diebus eundem propter nos et propter nostram salutem ex
Maria virgine Dei genetrice secundum humanitatem: |
|
302-
ذات
المسيح الواحد، ابن، رب، وحيد، معروف في طبيعتين، بلا اختلاط، ولا
تحوّل، بلا انقسام ولا انفصال، دون أي إلغاء لاختلاف الطبيعتين بسبب
الاتحاد، بل بالحريّ مع احتفاظ كل طبيعة بخاصيّتها متلاقيتين في شخص
واحد، في أقنوم واحد، مسيح لا يتجزّأ أو لا يتقسّم في شخصين، بل هو
ذات الابن الواحد، وحيد، إله كلمة، الرب يسوع المسيح، كما علّم
الأنبياء عنه منذ زمن طويل، وكما علّمنا يسوع المسيح نفسه، ونقله
إلينا قانون الآباء. |
302 Unum eundemque Christum
Filium Dominum unigenitum, in duabus naturis inconfuse,
immutabiliter, indivise, inseparabiliter agnoscendum, nusquam
sublata differentia naturarum propter unitionem magisque salva
proprietate utriusque naturae, et in unam personam atque
subsistentiam concurrente, non in duas personas partitum sive
divisum, sed unum et eundem Filium unigenitum Deum Verbum Dominum
Jesum Christum: sicut ante Prophetae de eo et ipse nos Jesus
Christus erudivit, et Patrum nobis symbolum tradidit (DS 125,
150). |
قانون الآباء
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
303-
(عقوبة) إن المجمع المسكوني
المقدس، بعد أن صُغنا هذا كله بأعلى درجة من الدقة والاجتهاد، قد
حدّد أنه لا يسوغ لأحد أن يعتنق أو يكتب أو يؤلّف اعترافاً آخر
بالإيمان، ولا أن يفكّر أو يعلّم غير ذلك. |
303
(S a n c t i o) His igitur cum omni undique
scrupulositate et diligentia nobis dispositis, definivit sancta et
universalis Synodus, alteram fidem nulli licere proferre vel
conscribere aut componere aut sentire aut docere aliter ... |
304- 305-
الجلسة السابعة (الخامسة عشرة). قوانين
السيمونية
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
304-
ق2.
إن أجرى
أسقف رسامة لأجل المال، وباع النعمة التي لا تُباع، ورسم لأجل المال
أسقفاً، أو أسقفاً للرّيف، أو كاهناً، أو شماساً إنجيلياً، أو واحداً
من المعدودين من الاكليروس، أو عيّن لأجل المال قيّماً، أو محامياً،
أو مديراً أو على العموم واحداً من الموظّفين، يدفعه جشعه الشخصيّ
والمُخزي، يتعرّض من يقوم بذلك، إذا ثبتت الواقعة بالبرهان، إلى
خسارة رتبته الخاصة. وعلى من رُسم ألاّ يحصل على أيّة فائدة من
رسامته أو الترفيع الذي حازه تجاريّاً، بل فليخسر الكرامة أو الوظيفة
المكتسبة بالمال. وإذا بدا أن أحداً كان وسيطاً لأجل هذه المكاسب
المخزية والمحرّمة، فليُحطّ هذا إذا كان إكليريكياً من مرتبته
الخاصّة، وإذا كان علمانياً أو راهباً فلينزل به الحُرم. |
304
Can. 2. Si quis episcopus per pecunias fecerit
ordinationem (Cheirotonian) et sub pretio redegerit gratiam quae
non potest vendi, ordinaveritque per pecunias episcopum aut
chorepiscopum aut presbyterum aut diaconum vel quemlibet ex his
qui connumerantur in clero, aut promoverit (probaloito)
dispensatorem aut defensorem vel mansionarium (oikonomon e ekdikon
e paramonarion) vel quemquam omnino qui subiectus est regulae
(tina tou kanonos) pro suo turpis lucri commodo, is cui hoc
adtemptandum probatum fuerit, proprii gradus periculo subiacebit,
et qui ordinatus est, nihil ex hac ordinatione vel promotione,
quae est per negotiationem facta, proficiat (ÙpheleisthÙ), sed sit
alienus ea dignitate (allotrios tes axias) vel sollicitudine (tou
phrontismatos), quam pecuniis acquisivit. Si quis vero mediator
tam turpibus et nefandis datis vel acceptis exstiterit, et ipse,
si quidem clericus fuerit, proprio gradu decidat, si vero laicus
vel monachus, anathematizetur. |
زواج مختلط وقبول المعمودية في الهراطقة
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
305-
ق41.
بما أنه
قد أُذن في بعض الأبرشيات للقرّاء بالزواج، فقد أقرّ المجمع المقدّس
أنه لا يسوغ لأحد منهم أن يتزوّج امرأة هرطوقية. والذين ولد لهم
أولاد من مثل هذه الزواجات عليهم، إذا كانوا قد عمّدوا أولادهم عند
الهراطقة، أن يقودوهم إلى شركة الكنيسة الكاثوليكية. وإذا لم يكن
هؤلاء قد عُمّدوا فلا يستطيعون أن يجعلوهم يُعمّدون عند الهراطقة،
ولا أن يزوّجوهم هرطوقياً أو يهودياً أو وثنياً، ما لم يعد طبعاً من
سيتزوّج الفريق القويم الإيمان، أن يعتنق الإيمان القويم. وإذا تجاوز
أحد قرار المجمع المقدّس هذا، فليُخضع للعقوبات القانونية. |
305
Can. 14. Quoniam in quibusdam provinciis concessum est
lectoribus et psaltis uxores ducere (gamein), statuit sancta
synodus non licere cuiquam ex his accipere sectae alterius uxorem
(eterodoxon gunaika). Qui vero ex huiusmodi coniugio iam filios
susceperunt, si quidem praeventi, ut ex se genitos apud haereticos
baptizarent, offerre eos Ecclesiae catholicae communioni
conveniet; non baptizatos autem non posse ulterius apud haereticos
baptizari, sed neque copulari debet nuptura haeretico aut Judaeo
vel pagano, nisi forte promittat ad orthodoxam fidem se persona
orthodoxae copulanda transferre. Si quis autem hanc definitionem
(ton oron) sanctae synodi transgressus fuerit, correptioni
canonicae subiacebit. |
306-
رسالة مجمعية... إلى البابا لاون الأوّل، مطلع تشرين الثاني 451
أوليّة الكرسي الرسولي
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
306-
فما الذي
يفرّح أكثر من الإيمان؟... هذا الإيمان نقله إليننا المخلّص نفسه منذ
الأيام القديمة قائلاً: "اذهبوا، تلمذوا كل الأمم... (مت 28 : 19 –
20). أنت نفسك حفظته مثل سلسلة ذهبية تصل إلينا بأمر من يأمر، بكونك
ترجمان صوت القديس بطرس، بالنسبة إلى الجميع، وبتوفيرك للجميع بركة
إيمانه. فنحن أيضاً إذ استعنّا بك دليلاً إلى الخير مفيداً أظهرنا
لأبناء الكنيسة ميراث الحقيقة... معلنين بقلب واحد وروح واحد
الاعتراف بالإيمان. وكنّا في جوقة واحدة متمتّعين، كما في وليمة
ملكية، بالأطعمة الروحية التي هيّأها المسيح بكتاباتك للمدعوّين إلى
المأدبة، وكنّا نفكّر أننا نرى العروس الإلهي نديماً لنا. فإذا كان
يحضر، بحسب قوله، حيث يكون اثنان أو ثلاثة مجتمعين باسمه، في وسطهم
(مت 18 : 20) فأية مؤالفة لم يبدها عندئذ للخمس مئة وعشرين كاهناً
الذين آثروا الاعتراف بالإيمان على وطنهم وتعبهم. أولئك الذين
قُدتَهم، كما يفعل الرأس للأعضاء، بالذين كانوا يقومون مقامك،
معرّفين بمشورتك الصالحة. |
306
...Quid enim fide ad
laetitiam superius? ... Quam ipse desuper nobis Salvator ad
salutem tradidit dicens: ambulantes 'docete omnes gentes ...'
(Mt
28,19s), quam ipse tamquam auream catenulam praecepto imponentis
deductam in nos conservasti, vocis beati Petri omnibus interpres
exsistens et illius fidei omnibus beatitudinem attrahens. Unde et
nos tamquam principi tibi huius boni ad utilitatem usi veritatis
filii Ecclesiae sortem ostendimus, ... uno consensu et concordia
fidei confessionem cognoscentes.
Et fuimus in communi
exsultatione spiritalibus tamquam imperialibus cenis epulationibus
in cibis quas per tuas litteras Christus epulantibus apparavit
(quasi in imperialibus cenis deliciis spiritalibus epulantes, quas
per tuas litteras Christus praeparaverat invitatis), et
supercaelestem Sponsum inter nos cernere videbamur epulantem.
(D
149) Si enim ubi sunt duo aut tres congregati in nomine ipsius,
ibi ait se esse in medio eorum (cf. Mt 18, 20), quantam circa
quingentos viginti sacerdotes familiaritatem monstrabat, qui et
patriae et labori circa eum scientiam confessionis praeposuerunt?
Quibus tu tamquam caput membris praepositus eras per eos, qui tuam
continent vicem, rectum consilium demonstrans... |
308-
310-
رسالة
"Sollicitudinis quidem tuae”
إلى ثيوذورس أسقف فريجوس فرنسة، 11 حزيران 452
سرّ التوبة
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
308-
(فصل 2) رحمة الله المتعدّدة
الأشكال قد عالجت خطايا البشر معالجة تجعل رجاء الحياة الأبدية يعود،
لا بنعمة المعمودية فحسب، وإنما بدواء التوبة أيضاً، فيستطيع الذين
دنّسوا مواهب الولادة الجديدة، إذا ما أقرّوا بذنوبهم، أن يبلغوا إلى
نيل مغفرتها.
وصلاح الله يُجري المعالجة على هذا الوجه: بأن لا تُنال المغفرة من
الله إلاّ بتضرعات الكهنة. لقد نقل "الوسيط بين الله والناس المسيح
يسوع" (1 تي 2 : 5) إلى رؤساء الكنيسة هذا السلطان، ليمنحوا التوبة
للخطأة المعترفين، ويقبلوهم، عندما يتطهّرون بتكفير خلاصيّ، في شركة
الأسرار، بفتح باب المصالحة... |
308 146
(c. 2) Multiplex misericordia
Dei ita lapsibus subvenit humanis, ut non solum per baptismi
gratiam, sed etiam per paenitentiae medicinam spes vitae reparetur
aeternae, ut qui regenerationis dona violassent, proprio se
iudicio condemnantes ad remissionem criminum pervenirent : sic
divinae bonitatis praesidiis ordinatis, ut indulgentia Dei nisi
supplicationibus sacerdotum nequeat obtineri.
'Mediator enim Dei et
hominum homo Christus Iesus' (1 Tim 2, 5) hanc praepositis
Ecclesiae tradidit potestatem, ut et confitentibus actionem
paenitentiae darent, et eosdem salubri satisfactione purgatos ad
communionem sacramentorum per ianuam reconciliationis admitterent.
... |
|
309-
(فصل 4) أما الذين يلتمسون، في
وقت الضرورة والخطر الداهم، معونة التوبة والمصالحة السريعة، فينبغي
ألاّ ترفض لهم الكفّارة أو المصالحة، إذ ليس لنا أن نضع حدوداً أو أن
نحدّد أوقاتاً لرحمة الله الذي لا تنتظر عنده المغفرة طويلاً أيّة
توبة صادقة. |
309
(c. 4) His autem, qui in tempore necessitatis et in
periculi urgentis instantia praesidium paenitentiae et mox
reconciliationis implorant, nec satisfactio interdicenda est nec
reconciliatio deneganda: quia misericordiae Dei nec mensuras
possumus ponere nec tempora definire, apud quem nullas patitur
veniae moras vera conversio... |
|
310-
(فصل 5) فيجب إذن أن يُقاضي كل
مسيحيّ ضميره حتّى لا يؤجّل من يوم إلى يوم توبته إلى الله، ويُحدّد
نهاية حياته موعداً للتكفير... وعليه، حين يكون في مقدوره أن يستحقّ
المغفرة بتكفير أكبر، ألاّ يختار ضيق ذلك الوقت حيث ليس لاعتراف
التائب وللمصالحة على يد الكاهن إلاّ نصيب يسير. ولكن، كما قلت، يجب
تلبية مثل هذه الحاجة، فلا يُرفض لهم لا فعل التوبة ولا نعمة الشركة،
حتّى إذا طلبوا ذلك بإشارات لا التباس فيها، وقد امتنع عليهم الصوت.
أمّا إذا اشتدّت عليهم وطأة المرض وأعجزتهم عن أن يُبدوا، في حضور
الكاهن، ما التمسوه سابقاً، فشهادات المؤمنين الحاضرين يجب أن تفيدهم
الحصول على نعمة التوبة والمصالحة في آن واحد... |
310 147
(c. 5) Unde oportet unumquemque christianum
conscientiae suae habere iudicium, ne converti ad Deum de die in
diem differat nec satisfactionis sibi tempus in fine vitae suae
constituat, ... et cum posset pleniore satisfactione indulgentiam
promereri, illius temporis angustias eligat, quo vix inveniat
spatium vel confessio paenitentis vel reconciliatio sacerdotis.
Verum, ut dixi, etiam talium necessitati ita auxiliandum est, ut
et actio illis paenitentiae et communionis gratia, si eam etiam
amisso vocis officio per indicia integri sensus postulant, non
negetur. At si aliqua vi aegritudinis ita fuerint aggravati, ut,
quod paulo ante poscebant, sub praesentia sacerdotis significare
non valeant, testimonia eis fidelium circumstantium prodesse
debebunt, ut simul et paenitentiae et reconciliationis beneficium
consequantur ... |
311- 316-
رسالة
"Regressus
ad nos"
إلى نيكتاس أسقف أكيليا، 21 آذار/ 458
الزواج الثاني لأرامل مزعومات
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
311-
(فصل 1) بما أنك تقول إن بعض
الزواجات انفصمت بسبب الخسارة في الحرب وهجمات الأعداء الشديدة،
فأدّى ذلك، بعد سَبْي الرجال، إلى بقاء نسائهم مهملات. ولظنّهنّ أن
رجالهنّ قد قتلوا، أو لاعتقادهنّ أنهم لن يُحرّروا من عبوديتهم،
أرغمتهنّ الوحدة على عقد زواج مع آخرين. وبما أن الأحوال بعون الله
قد تحسّنت الآن، وعاد بعض ممّن كانوا يُظنّون هالكين، فمحبتك تبدو
متردّدة بحق في ما يجب علينا الأمر به في شأن النساء اللواتي تزوّجن
رجالاً آخرين. ولكن لعلمنا بأنه قد كتب أن المرأة قد جمعها الله
بالرجل (ر. أم 19 : 14)، ولعلمنا أيضاً بأنه بالوصية القائلة: ما
جمعه الله لا يفرّقه إنسان (مت 19 : 6)، فمن الضروري أن تعتقد بأن
اتّحاد الزواجات الشرعية يجب أن يُعاد، وبعد إقصاء الشرور التي تسبّب
بها العدو، يجب أن يعاد لكل واحد ما كان له على وجع شرعي. ويجب بذل
كل جهد ليتسلّم كل واحد ما هو له. |
311
(c. 1) Cum ergo per bellicam cladem et per gravissimas
hostilitatis incursus ita quaedam dicatis divisa esse coniugia, ut
abductis in captivitatem viris feminae eorum remanserint
destitutae, quae cum viros proprios aut interemptos putarent aut
numquam a dominatione crederent liberandos, ad aliorum coniugium,
solitudine cogente, transierint, cumque nunc, statu rerum
auxiliante Domino in meliora converso nonnulli eorum qui
putabantur periisse, remeaverint, merito caritas tua videtur
ambigere, quid de mulieribus. quae aliis iunctae sunt viris a
nobis debeat ordinari. Sed quia novimus scriptum, quod a Deo
iungitur mulier viro (cf. Prov 19, 14) et iterum praeceptum
agnovimus, ut quod Deus iunxit, homo non separet (Mt 19, 6),
necesse est, ut legitimarum foedera nuptiarum redintegranda
credamus et, remotis malis quae hostilitas intulit, unicuique hoc
quod legitime habuit reformetur omnique studio procurandum est, ut
recipiat unusquisque quod proprium est. |
|
312-
(فصل 2) ولكن يجب إلاّ يُحسب
مذنباً أو شبيهاً بالمعتدي على حق الغير من قام مقام ذلك الزوج الذي
كان يُظن غير موجود. فكثير من الأشياء التي كانت تخصّ الذين اقتيدوا
إلى الأسر يمكن أن تصبح هكذا ملكاً لغيرهم، ولكن العدالة الكاملة
تقضي بإعادة ذلك إليهم. وإذا صحّ لزوم ذلك بالنسبة إلى أرضٍ أو حقول
أو منازل أو ممتلكات أفلا يجب بالأحرى، بعد إعادة الزواج، العمل على
معالجة ما أفسدته ضرورة الحرب بدواء السلام؟ |
312
(c. 2) Nec tamen culpabilis iudicetur et tamquam alieni
iuris pervasor habeatur, qui personam eius mariti, qui iam non
esse existimabatur, assumpsit. Sic enim multa, quae ad eos qui in
captivitatem ducti sunt pertinebant, in ius alienum transire
potuerunt, et tamen plenum iustitiae est, ut eisdem reversis
propria reformentur. Quodsi in mancipiis vel in agris aut etiam in
domibus ac possessionibus rite servatur, quanto magis in
coniugiorum redintegratione faciendum est, ut, quod bellica
necessitate turbatum est, pacis remedio reformetur? |
|
313-
(فصل 3) لذلك، إذا استمرّ
الرجال العائدون بعد أسْر طويل في حبّ نسائهم إلى حدّ الرغبة في
عودتهنّ إلى الاتحاد بهم، فلا بدّ من التخلّي عمّا استدعته الضرورة
وحسب حلالا، وتثبت ما تقتضيه الأمانة. |
313
(c. 3) Et ideo, si viri post longam captivitatem
reversi ita in dilectione suarum coniugum perseverent, ut eas
cupiant in suum redire consortium, omittendum est et inculpabile
iudicandum quod necessitas intulit, et restituendum, quod fides
poscit. |
|
314-
(فصل 4) أما إذا كانت بعض
النساء قد تعلّقن بحب أزواجهنّ الأخيرين بحيث يفضلن الارتباط بهم على
العودة إلى القران الشرعي، فيجب إلقاء اللوم عليهن بحق، حتّى
مَنْعهنّ من الشركة الكنسية، لأنهنّ اخترن عوضاً من شيء يعذرن عليه
دنس ذنب، إذ أظهرن سرورهن، في عدم عفتهنّ، بما كانت مغفرة صحيحة
قادرة على التفكير عنه... |
314
(c. 4) Si autem aliquae mulieres ita posteriorum
virorum amore sunt captae, ut malint his cohaerere quam ad
legitimum redire consortium, merito sunt notandae, ita ut etiam
ecclesiastica communione priventur: quae de re excusabili
contaminationem criminis elegerunt, ostendentes sibimet pro sua
incontinentia placuisse, quod iusta remissio poterat expiare. |
عدم تكرار المعمودية
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
315-
(فصل 6) أما الذين... دفعهم
الخوف أو قادهم الضلال إلى تكرار المعمودية، وهم يعترفون الآن بأنهم
خالفوا سرّ الإيمان الكاثوليكي، فيجب عليهم التقيّد بهذه القاعدة
أنهم لا يدخلون في الشركة معنا إلاّ بدواء التوبة، وأنهم لن ينالوا
وحدة الشركة إلاّ بوضع يد الأسقف... |
315
(c. 6) His vero ..., qui ad iterandum baptismum vel
metu coacti sunt vel errore traducti, et nunc se contra catholicae
fidei sacramentum egisse cognoscunt, ea custodienda est moderatio,
qua in societatem nostram non nisi per paenitentiae remedium et
per impositionem episcopalis manus communionis recipiant unitatem.
... |
|
316-
(فصل7) فالذين قبلوا المعمودية
من الهراطقة إذ لم يكونوا من قبل معمّدين، يجب ألاّ يثبّتوا إلاّ
باستدعاء الروح القدس ووضع الأيدي لأنهم لم ينالوا سوى صورة
المعمودية دون قوّة التقديس. وكما تعلمون نلزم بهذه القاعدة كلّ
الكنائس، أي إن الغسل بعد حصوله يجب إلاّ يُنقض بأي تكرار لأن الرسول
يقول: "ربّ واحد، إيمان واحد، ومعمودية واحدة" (أف 4 : 5). فيجب إلاّ
يُفسد غسلهم بأي تكرار. ولكن، كما قلنا، يجب فقط استدعاء القداسة
بالروح القدس، حتّى إن ما لا يناله أحد عند الهراطقة يُحصل عليه من
الكهنة الكاثوليكية. |
316 (c.
7) Nam hi, qui baptismum ab haereticis acceperunt, cum
antea baptizati non fuissent, sola invocatione Spiritus Sancti per
impositionem manuum confirmandi sunt, quia formam tantum baptismi
sine sanctificationis virtute sumpserunt. Et hanc regulam, ut
scitis, servandam in omnibus Ecclesiis praedicamus, ut lavacrum
semel initum nulla iteratione violetur, dicente Apostolo: 'Unus
Dominus, una fides, unum baptisma' (Eph 4, 5). Cuius ablutio nulla
iteratione temeranda est, sed, ut diximus, sola sanctificatio
Spiritus Sancti invocanda est: ut quod ab haereticis nemo accipit,
a catholicis sacerdotibus consequatur. |
317- 318-
رسالة
"Promisisse
me memini"
إلى الأمبراطور لاون الأوّل، في 17 آب/ 458
توافق أهمّ محتويات هذه الرسالة مع بعض التعديلات، ما كتبه البابا لاون
الأوّل إلى رهبان فلسطين نحو حوالي حزيران سنة 453.
الطبيعتان في المسيج
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
317-
(فصل 6) إذن حتى لو كان في
الربّ الوحيد يسوع المسيح، الابن الحقيقي لله، والابن الحقيقي
للإنسان، شخص واحد للكلمة وللجسد، يقوم، دون انفصال ولا انقسام.
بأعمال مشتركة، يجب مع ذلك أن تُفهم جيداً الأعمال نفسها. ويجب
التأمّل بإيمان صادق في ما رُفعت إليه ضعة الجسد، وفي ما أُحدرت إليه
رفعة اللاهوت، في ما لا يعمله الجسد دون الكلمة، وما لا يعمله الكلمة
دون الجسد...
وإن كان لم يوجد قط، منذ البداية حين الكلمة صار جسداً في بطن
العذراء، أي انقسام بين الصورتين، وكانت الأعمال كلها في لحظة لشخص
واحد، على مدى نموّ الجسد، فلا نخلطنّ بالمزج ما عّمل دون انقسام، بل
لندرك بصفة الأفعال ما يخصّ كل صورة... |
317
(c. 6) Licet ergo in uno Domino Iesu Christo, vero Dei
atque ho
minis Filio, Verbi et carnis una persona sit, quae inseparabiliter
atque indivise communes habeat actiones, intellegendae tamen sunt
ipsorum operum qualitates, et sincera fidei contemplatione
cernendum est, ad quae provehatur humilitas carnis, et ad quae
inclinetur altitudo deitatis, quid sit, quod caro sine Verbo non
agit, et quid sit, quod Verbum sine carne non efficit.... Quamvis
itaque ab illo initio, quo in utero Virginis Verbum caro factum
est, nihil unquam inter utramque formam divisionis exstiterit, et
per omnia incrementa corporea unius personae fuerint totius
temporis actiones, ea ipsa tamen, quae inseparabiliter facta sunt,
nulla permixtione confundimus, sed quid cuius formae sit, ex
operum qualitate sentimus. ... |
|
318-
(فصل 8) إذن وإن كان الربّ يسوع
المسيح واحداً، فيه ذات الشخص الواحد، أي شخص اللاهوت الواحد
والناسوت الواحد، فنحن نعترف بأن ما منحه الله من رفعة، كما يقول
معلّم الأمم، وما أنعم عليه من اسم يفوق كل اسم (ر. في 2 : 9) إنما
يعود إلى تلك الصورة التي كان يجب أن تُغنى بزيادة مثل هذا التمجيد
الكبير. ففي صورة الله كان الابن مساوياً للآب، وبين الذي ولد
والمولود الوحيد لم يكن تمييز في الجوهر، ولا أي اختلاف في الجلالة.
ولم يخسر الكلمة، بسرّ التجسّد، شيئاً كان يجب أن يعود إليه بعطية
الآب. ولكن صورة العبد، التي أتمّ بها اللاهوت المنزّه سرّ رحمته
العظيمة، هي الضعة البشرية التي رُفعت إلى مجد القدرة الإلهيّة،
مرتبطة منذ حبل العذراء، بوحدة وثيقة جداً، حتى إن الأمور الإلهية لم
تتمّ دون الإنسان، ولا الأمور البشرية دون الله. |
318
(c. 8) Cum ergo unus sit Dominus Iesus Christus et
verae deitatis veraeque humanitatis in ipso una prorsus eademque
persona sit, exaltationem tamen, qua illum, sicut Doctor gentium
dicit, exaltavit Deus et donavit illi nomen, quod super omne nomen
excellit (cf. Phil 2, 9s), ad eandem intellegimus pertinere
formam, quae ditanda erat tantae glorificationis augmento. In
forma quippe Dei aequalis erat Filius Patri, et inter Genitorem
atque Unigenitum nulla erat in essentia discretio, nulla in
maiestate diversitas; nec per incarnationis mysterium aliquid
decesserat Verbo, quod ei Patris munere redderetur. Forma autem
servi, per quam impassibilis deitas sacramentum magnae pietatis
implevit, humana humilitas est, quae in gloriam divinae potestatis
evecta est, in tantam unitatem ab ipso conceptu Virginis deitate
et humanitate conserta, ut nec sine homine divina, nec sine Deo
agerentur humana. |
319- 320-
رسالة
"Frequenter
quidem"
إلى نيو أسقف رافينّا، في 24 تشرين الأوّل 458
المعمودية التي فيها ريب والتي يمنحها الهراطقة
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
319-
(1)... لقد علمنا، بما أبلغه
بعض الأخوة، أن بعض الأسرى الذين عادوا أحراراً إلى منازلهم، والذين
كانوا قد وقعوا في الأسر هم في سنّ حالت دون أن يعرفوا أي شيء معرفة
أكيدة، يطلبون دواء المعمودية، دون أن يتمكنوا، بسبب الجهل في سنّ
الصّغر، من أن يذكروا هل نالوا المعمودية أو لا. ولذلك قد أصبحت
نفوسهم في خطر بفعل تلك الذكرى الضائعة، إذ تُمنع عنهم النعمة بعلّة
الاحتراز، فلا تمنح لهم إذ يُظن أنها قد مُنحت. ولأن بعض الأخوة قد
تردّدوا خشية وبحق في إعطاء مثل هؤلاء نعم سرّ الربّ، فقد قبلنا كما
قلنا في اجتماع سينودسي، صيغة هذا الطلب...
لذلك يجب أن نحرص على تجنّب إيذاء النفوس التي يجب تجديد ولادتها،
بعلّة التمسّك بظاهر الاحتراز. فمن يتشبّث بافتراضه إلى حدّ تأكيد
صحّة أمر ليس عليه برهان وإنما يفترضه رأي ملتبس؟
لذلك إذا لم يتذكّر من يريد تجديد الولادة أنه عُمّد، ولم يستطيع آخر
أن يشهد على ذلك لأنه لا يعلم هل قّدّس أولا، فليس هناك ما يتيح
للخطيئة أن تتغلغل، إذ، في مجال ضميره هذا، لا يكون المقدّس والمقدّس
مذنبين
.نعلم أن هناك إثماً لا يُكفّر عندما يُرغم أحدٌ، بحسب ممارسات
الهراطقة التي يرذلها الآباء القديسون، على الخضوع مرّتين للمعمودية
التي مُنحت مرّة لمن يجب أن تتجدّد ولادتهم. إذ تُعارض ذلك العقيدة
الكاثوليكية التي تُعلن لنا لاهوتاً واحداً في الثالوث، اعترافاً
واحداً بالإيمان، وسراً واحداً في المعمودية (أف 4 : 5). ولكن في هذه
الحالة لا يُخشى مثل ذلك، إذ ليس في الإعادة إثم عندما يُجهل تماماً
ما جرى. |
319
(1) ... Quorumdam fratrum suggestione comperimus,
aliquos captivorum ad sedes suas libere redeuntes, qui scilicet in
captivitatem illa aetate devenerint, quae nullius rei firmam
potuerat habere notitiam, remedium quidem implorare baptismatis,
sed utrum eiusdem mysterium baptismatis ac sacramenta perceperint,
infantiae inscientia non posse reminisci, et ideo sub hoc latentis
recordationis incerto animas suas in discrimen adduci, dum sub
specie cautionis negatur his gratia, quae ideo non impenditur,
quia putatur impensa. Cum itaque tribuere talibus dominici
sacramenta mysterii non immerito quorumdam fratrum formido
dubitaret, in sodali ut diximus coetu formam huiuscemodi
consultationis accepimus ... In primis itaque providere debemus,
ne dum speciem quamdam cautionis tenemus, damnum regenerandarum
incidamus animarum. Quis enim ita sit suspicationibus suis
deditus, ut verum esse definiat, quod, omni manifestatione
cessante, ex opinione ambigua suspicatur? Cum itaque baptizatum se
nec ille recordetur, qui regenerationis est cupidus, nec alter
attestari de eo possit, qui nesciat consecratum, nihil est, in quo
peccatum possit obrepere, cum in hac parte conscientiae suae nec
ille reus sit, qui consecratur, nec ille, qui consecrat. Scimus
quidem inexpiabile esse facinus, quoties iuxta haereticorum
damnata a sanctis Patribus instituta cogitur aliquis lavacrum.
quod regenerandis semel tributum est, bis subire, apostolica
reclamante doctrina, quae nobis unam praedicat in Trinitate
deitatem, unam in fide confessionem, unum in baptismate
sacramentum (Eph 4, 5). Sed in hoc nihil simile formidatur,
quoniam non potest in iterationis crimen venire, quod factum esse
omnino nescitur. ... |
|
320-
ولكن إذا ثبت أن أحداً قد عمّده الهراطقة، فيجب ألاّ يكرّر سرّ
الولادة الجديدة أبداً، ولا يُمنح إلاّ ما نقص منه أي أن تُنال بوضع
يد الأسقف قوّة الروح القدس. |
320
(2) Quod si ab haereticis baptizatum quempiam fuisse
constiterit, erga hunc nullatenus sacramentum regenerationis
iteretur, sed hoc tantum, quod ibi defuit, conferatur: ut per
episcopalem manus impositionem virtutem Sancti Spiritus
consequatur. |
321- 322-
رسالة
"Epistolas
fraternitatis"
إلى روستيكوس أسقف نربونة، 458 أو 459
الزامية النذور الرهبانية
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
321-
(المسألة 14) إنّ قصد الكاهن
الذي قصده بنفسه وإرادته لا يمكن التخلّي عنه دون خطيئة. فكل ما وعد
به الإنسان الربّ يجب عليه أن يتمّمه (تث 23 : 21؛ مز 50 : 41) إذ لا
بدّ لكل من تخلّى عن الوعد بالوحدة وانتقل إلى الخدمة العسكرية أو
الزواج أن يُطهّر بكفّارة توبة علنية. فقد تكون الخدمة العسكرية بلا
عيب، والزواج طاهراً ولكنّ هناك مخالفة في التخلّي عن اختيار الأفضل. |
321
(Inquisitio 14) Propositum monachi proprio arbitrio aut
voluntate susceptum deseri non potest absque peccato.
Quod enim
quis vovit Deo, debet et reddere (Dt 23, 21; Ps 49, 14). Unde qui
relicta singularitatis professione ad militiam vel ad nuptias
devolutus est, publicae paenitentiae satisfactione purgandus est:
quia etsi innocens militia et honestum potest esse coniugium,
electionem meliorum deseruisse transgressio est. |
|
322-
(المسألة 15) إذا قصدت فتيات،
بإرادة حرّة، وبمنأى عن إكراه يحصل بأمر الوالدين، مقصد البتولية
ولبسن لبوسها، ثم اخترن الزواج، فهنّ خاطئات حتى إذا لم يتبع ذلك
تكريس. |
322
(Inqu. 15) Puellae, quae
non coactae parentum imperio, sed spontaneo iudicio virginitatis
propositum atque habitum susceperunt, si postea nuptias eligunt,
praevaricantur, etiam si consecratio non accessit... |
323-
رسالة
"Magna
indignatione"
إلى جميع أساقفة كامبانيا... في 6 آذار 459
الاعتراف السرّي
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
323-
(الفصل 2) إني آمر بأن تُزال
أيضاً بكل الوسائل تلك الجسارة المخالفة للقاعدة الرسولية، والتي كما
عرفت، منذ مدة زجيزة، قد ارتكبها بعضهم باغتصاب لا يحلّ. فبالنسبة
إلى التوبة التي يطلبها المؤمنون يب ألاّ تقرأ علناً كتابة تحوي
الخطايا
بالتفصيل، إذ يكفي أن يُشار إلى الكهنة وحدهم في اعتراف سرّي بما في
الضمير من ذنوب. لكن وإن كان كمال الإيمان هذا يبدو جديراً بالثناء،
إذ لا يخشى، بسبب مخالفة الله، أن يخزى أمام الناس، فلتُزل هذه
العادة غير المقبولة، فليست جميع خطايا من يطلبون التوبة ممّا لا
يخشون إعلانه. وذلك لئلا يُقصى كثيرون عن علاجات التوبة ما داموا
يخجلون أو يخافون من أن تُفشى لأعدائهم أفعالٌ يمكن من جراء القوانين
أن تلحق بهم الضرر. فيكفي هذا الاعتراف أوّلاً لله، ثم أيضاً للكاهن
الذي يشفع لخطايا التائبين. وأخيراً يمكن أن يُحمل كثيرون على التوبة
إذا لم يُنشر على مسامع الشعب ضمير المعترف. |
323 145
(c. 2) Illam etiam contra
apostolicam regulam praesumptionem, quam nuper agnovi a quibusdam
illicita usurpatione committi, modis omnibus constituo submoveri.
De paenitentia scilicet, quae a fidelibus postulatur, ne de
singulorum peccatorum genere libello scripta professio publice
recitetur, cum reatus conscientiarum sufficiat solis sacerdotibus
indicari confessione secreta. Quamvis enim plenitudo fidei
videatur esse laudabilis, quae propter Dei timorem apud homines
erubescere non veretur, tamen quia non omnium huiusmodi sunt
peccata, ut ea qui paenitentiam poscunt, non timeant publicare,
removeatur tam improbabilis consuetudo, ne multi a paenitentiae
remediis arceantur, dum aut erubescunt aut metuunt inimicis suis
facta reserari, quibus possint legum constitutione percelli.
Sufficit enim illa confessio, quae primum Deo offertur, tum etiam
sacerdoti, qui pro delictis paenitentium precator accedit. Tunc
enim demum plures ad paenitentiam poterunt provocari, si populi
auribus non publicetur conscientia confitentis. |
325- 329-
قوانين الكنيسة القديمة
(Statuta
Ecclesiae Antiqua)
أواسط القرن الخامس
امتحان الإيمان قبل الرسامة الأسقفية
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
325-
يُمتحن من يُعدّ للرسامة الأسقفية من قبل لمعرفة هل... هو فطن في فهم
الكتب، وخبير في عقائد الكنيسة، وقبل كل شيء، هل يدافع بكلام صادق عن
تعاليم الإيمان أي يثبّت أن الآب والابن والروح القدس إله واحد،
معلّماً أن اللاهوت كلّه في الثالوث من ذات الماهية، وذات الجوهر،
وذات الأزلية، وذات القدرة الفائقة. هل يؤمن أن كل أقنوم في الثالوث
إله كامل، والثلاثة هي إله واحد. هل يؤمن بأن التجسّد الإلهي تمّ لا
في الآب ولا في الروح القدس، وإنما في الابن فقط، بحيث صار، هو نفسه
الذي كان في اللاهوت ابن الله الآب، ابناً في الناسوت للإنسان أمّه،
إلهاً حقيقياً من الآب وإنساناً حقيقياً من الأم، آخذاً من أحشاء أمه
جسداً، ونفساً بشرية عاقلة، وفيه الطبيعتان كلتاهما معاً، أي الإنسان
والإله، وهو شخص واحد، ابن واحد، مسيح واحد، ربّ واحد، خالق كل
الموجودات، والصانع والسيد والخالق (المدبّر) جميع الخلائق مع الآب
والروح. وهو الذي تألم بعذاب الجسد الحقيقي، ومات بموت جسده الحقيقي،
وقام بقيامة الجسد الحقيقية وبإستعادة النفس الحقيقية، وبها يأتي
ليدين الأحياء والأموات.
ويجب أن يُسأل هل يؤمن أن صانع وإله العهد الجديد والقديم، أي
الناموس والأنبياء والرسل، هو واحدٌ بذاته. هل إبليس أصبح شريراً
بحرّيته لا بطبيعته. يجب أن يُسأل أيضاً هل يؤمن بقيامة هذا الجسد
الذي نحمله لا غيره. هل يؤمن بدينونة آتية، وأن كل واحد ينال بما صنع
في هذا الجسد عقاباً أو مجداً. هل يحسن في عينه الزواج، وهل يرضى
بالزوجات الثانية. هل هو لا يجعل من أكل اللحم خطيئة. هل يقبل
للمناولة الخطأة المصالحية. هل يؤمن أن جميع الخطايا أي الأصلية منها
والتي ارتُكبت إرادياً، تغفر في المعمودية، وأن لا خلاص لأحدٍ خارج
الكنيسة الكاثوليكية.
فعندما يوجد، بعد امتحانه في جميع هذه الأمور، على معرفة تامة بها،
حينئذ، بعد موافقة رجال الاكليروس والعلمانيين، وفي حضور جميع أساقفة
المنطقة... فليُرسم أسقفاً. |
325 Qui episcopus ordinandus
est, ante(a) examinetur, si... in Scripturarum sensibus cautus, si
in dogmatibus ecclesiasticis exercitatus, et ante omnia, si fidei
documenta verbis simplicibus adserat, id est, Patrem et Filium et
Spiritum Sanctum unum Deum esse confirmans, totamque in Trinitate
deitatem coessentialem et consubstantialem et coaeternalem et
coomnipotentem praedicans; si singulam quamque in Trinitate
personam plenum Deum et totas tres personas unum Deum; si
incarnationem divinam non in Patre neque in Spiritu Sancto factam
sed in Filio tantum (credat), ut, qui erat in divinitate Dei
Patris Filius, ipse fieret in homine hominis matris filius, Deus
verus ex Patre, et homo verus ex matre, carnem ex matris
visceribus habens, et animam humanam rationabilem, simul in eo
ambae naturae, id est, homo et Deus, una persona, unus Filius,
unus Christus, unus Dominus, creator omnium quae sunt, et auctor
et dominus et creator (rector) cum Patre et Spiritu Sancto omnium
creaturarum, qui passus sit (est) vera carnis passione, mortuus
vera corporis sui morte, resurrexit vera carnis suae resurrectione
et vera animae resumptione, in qua veniet iudicare vivos et
mortuos. Quaerendum est etiam ab eo, si Novi et Veteris
Testamenti, id est Legis et Prophetarum et Apostolorum unum
eundemque credat auctorem et Deum; si diabolus non per
condicionem, sed per arbitrium factus sit malus. Quaerendum etiam
ab eo, si credat huius quam gestamus et non alterius carnis
resurrectionem; si credat iudicium futurum et recepturos singulos
pro his quae in hac carne gesserunt vel poenas vel glorias (-am);
si nuptias non improbet; si secunda matrimonia non damnet; si
carnium perceptionem non culpet; si paenitentibus reconciliatis
communicet; si in baptismo omnia peccata, id est, tam illud
originale contractum quam illa quae voluntarie admissa sunt,
dimittantur; si extra Ecclesiam catholicam nullus salvetur.
Cum, in his omnibus
examinatus, inventus fuerit plene instructus, tunc cum consensu
clericorum et laicorum et conventu totius provinciae episcoporum
... ordinetur episcopus. |
وضع الأيدي علامة خارجية للرسامة
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
326-
تتبُّع رسامة من لهم مهامّ في الكنيسة:
ق 90 (2) عندم يُرسم أسقف يجب
أن يضع أسقفان كتاب الأناجيل على رقبته (رأسه) ويمسكا به، وبينما
أحدهما يقرأ عليه البركة، على جميع الأساقفة الآخرين الحاضرين أن
يلمسوا رأسه بأيديهم. |
326 150
Can. 90 (2). E p i s c o p u s
cum ordinatur, duo episcopi (ex)ponant et teneant Evangeliorum
codicem super cervicem (caput) eius, et, uno super eum fundente
benedictionem, reliqui omnes episcopi qui adsunt manibus suis
caput eius tangant. |
|
327-
ق 91 (3) عندما يُرسم كاهن،
بينما يباركه الأسقف واضعاً يديه على رأسه، على جميع الكهنة الحاضرين
أن يضعوا أيضاً أيديهم على رأسه بقرب يد الأسقف. |
327 151
Can. 91 (3). Presbyter cum
ordinatur, episcopo eum (-!) benedicente et manus super caput eius
tenente, etiam omnes presbyteri qui praesentes sunt manus suas
iuxta manum (-us) episcopi super caput illius teneant. |
|
328-
ق 92 (4) عندما يُرسم شماس
إنجيلي، يضع الأسقف الذي يباركه وحده يديه على رأسه، لأنه لا يُقدّس
للكهنوت وإنما للخدمة. |
328 152
Can. 92 (4). D i a c o n u s
cum ordinatur, solus episcopus qui eum benedicit manum suam (-us
-as) super caput illius (eius) ponat: quia non ad sacerdotium, sed
ad ministerium consecratur. |
|
329-
ق 93 (5) عندما يُرسم شماس
رسائليّ، فلأنه لا يتقبّل وضع الأيدي، فهو يقبل من يد الأسقف الصينية
فارغة والكأس فارغاً. ولكنه يتقبّل من يد رئيس الشمامسة الإبريق مع
ماء، وطستاً ومنشفة. |
329 153
Can. 93 (5). S u b d i a c o n
u s cum ordinatur, quia manus impositionem non accipit, patenam de
manu episcopi accipiat vacuam, et vacuum calicem.
De manu
vero archidiaconi accipiat urceolum cum aqua et manile et
manutergium. |
|