|
مجمع القسطنطينية الثالث (المسكوني السادس):
7 تشرين الثاني 680 – 16 أيلول 681
550- 552-
الجلسة الثالثة عشرة، في 28 آذار 681
الحكم على أصحاب المشيئة الواحدة والبابا هونوريوس الأول
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
550-
بعد
تفحّص الرسائل العقائدية التي كتبها سرجيوس، الذي كان بطريركاً على
هذه المدينة الامبراطورية القائمة في حرز الله، إلى كيروس الذي كان
أسقفاً على فاسيس، وإلى هونوريوس الذي كان بابا رومة القديمة،
والرسالة التي كتبها هونوريوس هذا جواباً لسرجيوس هذا نفسه (ر 487)
وبعد أن وجدت مخالفةً تماما للتعاليم الرسولية وما أوصت به المجامع
المقدسة وكلّ الآباء القديسين الممتازين، وتابعةً بالحريّ عقائد
الهراطقة الفاسدة، فنحن ننبذها تماما، ونعدّها رجسا ومبعثاًَ للإضرار
بالنفوس. |
550 Retractantes dogmaticas
epistolas, quae tamquam a Sergio quondam patriarcha huius a Deo
conservandae regiae urbis scriptae sunt tam ad Cyrum, qui tunc
fuerat episcopus Phasidis, quam ad Honorium quondam papam antiquae
Romae, similiter autem et epistolam ab illo, id est Honorio,
rescriptam ad eundem Sergium (cf. DS 487), hasque invenientes
omnino alienas exsistere ab apostolicis dogmatibus et a
definitionibus sanctorum conciliorum et cunctorum probabilium
Patrum, sequi vero falsas doctrinas haereticorum: eas omnino
abiicimus et tamquam animae noxias exsecramur. |
|
551-
أمّا
أولئك، أي الذين ننبذ عقائدهم ونفاقهم، فقد حكمنا بأن تقصى أسماؤهم
من الكنيسة المقدّسة، أي أسماء سرجيوس... الذي بدأ بالكتابة عن هذه
العقيدة المنافقة، وكيروس الإسكندري، وبيرّوس، وبولس وبطرس، والذين
كانوا رؤساء على كرسيّ هذه المدينة القائمة في حرز الله ورأوا رأي
هؤلاء، ثم أيضاً اسم ثيودوروس الذي كان أسقفاً على فرّان، وجميع
هؤلاء الأشخاص ذكرهم أغاثون، البابا الجزيل القداسة والمثّلث الغبطة
لروما القديمة، في كتابه إلى ... الإمبراطور (542 – 545). ونبذهم
لكونهم مخالفين لإيماننا القويم. ونرسم أن هؤلاء أيضاً يقعون تحت
الإرسال. |
551 Quorum autem, id est
eorumdem, impia exsecramur dogmata, horum et nomina a sancta Dei
Ecclesia proiici iudicavimus, id est Sergii..., qui aggressus est
de huiusmodi impio dogmate conscribere, Cyri Alexandriae, Pyrrhi,
Pauli et Petri, qui et ipsi praesulatu functi sunt in sede huius a
Deo conservandae civitatis et similia iis senserunt; ad haec et
Theodori quondam episcopi Pharani, quarum omniurn suprascriptarum
personarum mentionem fecit Agatho, sanctissimus ac ter beatissimus
papa antiquae Romae in suggestione, quam fecit ad piissimum...
imperatorem (DS 542ss) eosque abiecit utpote contraria rectae
fidei nostrae sentientes, quos anathemati submitti detinimus. |
|
552-
ولكن
نرتئي أن يُقصى معهم أيضاً من كنيسة الله المقدسة هونوريوس الذي كان
بابا رومة القديمة، ويُبسل لأننا وجدنا في الرسالة التي كتبها إلى
سرجيوس أنه جاراه في رأيه في كل شيء وثبّت تعاليمه ونفاقه. |
552 Cum iis vero simul proiici
a sancta Dei catholica Ecclesia simulque anathematizari
praevidimus et Honorium, qui fuerat papa antiquae Romae, eo quod
invenimus per scripta, quae ab eo facta sunt ad Sergium, quia in
omnibus eius mentem secutus est et impia dogmata confirmavit. |
553- 559-
الجلسة الثامنة عشرة، في 16 أيلول 681
الحكم على أصحاب المشيئة الواحدة والبابا هونوريوس الأول
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
553-
لقد
تسلّم المجمع المسكوني الحالي الجزيل القداسة بأمانة، واستقبل
بالترحاب ما كتبه أغاثون بابا رومة القديمة، الجزيل القداسة والغبطة،
إلى إمبراطورنا قسطنطين الجزيل التقوى والأمانة، نابذاً بالاسم من
علّموا قائلين بمشيئة واحدة وفعل واحد في تدبير المسيح إلهنا الحقيقي
الذي صار جسداً (542 – 545). كذلك تسلّم الرسالة المجمعية الأخرى،
التي أرسلها، في عهد البابا نفسه الجزيل القداسة، مجمع الأساقفة
المئة والخمسة والعشرين، المشمولين بمحبة الله، إلى جلالته ذات
الحكمة الإلهية (546 – 548) لأن هذه الكتابات كانت منسجمة مع المجمع
الخلقيدوني (300 – 306) ومع رقيم لاون، بابا رومة القديمة نفسها
الجزيل القداسة والغبطة، المرسل إلى فلافيانوس (290 – 295)، الذي
دعاه هذا المجمع عموداً للإيمان. |
553 289 Quae praesens
sancta et univesalis Synodus fideliter suscipiens et expansis
manibus amplectens tam suggestionem, quae a sanctissimo ac
beatissimo Agathone Papa antiquae Romae facta est ad Constantinum,
piissimum atque fidelissimum nostrum imperatorem, quae nominatim
abjecit eos, qui docuerunt vel praedicaverunt, sicut superus
dictum est, unam voluntatem et unam operationem in incarnationis
dispensatione Domini nostri Jesu Christi veri Dei nostri (cf
DS548), adaeque amplexa est et alteram synodalem suggestionem,
quae missa est a sacro Concilio, quod est sub eodem sanctissimo
Papa centum viginti quinque Deo amabilium episcoporum, ad ejus a
Deo instructam tranquillitatem, utpote consonantes sancto
Chalcedonensi Concilio (cf DS300ss) et tomo sacerrimi ac
beatissimi Papae ejusdem antiquae Romae Leonis, qui directus est
ad sanctum Flavianum (cf DS290ss), quem et columnam rectae fidei
hujusmodi Synodus appellavit. |
|
554-
كانت
تلك منسجمة أيضاً مع الرسائل المجمعية التي كتبها كيرلّس المغبوط ضدّ
نسطوريوس، وأرسلها إلى الأساقفة الشرقيين. فعلى آثار المجامع
المسكونية الخمسة المقدسة إذن، والآباء القديسين المؤيّدين، يحدّد
هذا (المجمع) ويعلن بالإجماع ربّنا يسوع المسيح، إلهنا الحقيقي،
والواحد من الثالوث المقدّس الواحد في الجوهر والمحيي، كاملاً في
اللاهوت، وكاملاً هو ذاته بالناسوت، إلهاً حقاً وإنساناً حقاً، وهو
ذاته من نفس عاقلة ومن جسد، واحداً في الجوهر مع الآب في اللاهوت،
وواحداً معنا هو ذاته بالناسوت، شبيهاً بنا في كل شيء ما خلا الخطيئة
(عب 4 : 5). |
554 290 Ad haec et
synodicis epistolis, quae scripta sunt a beato Cyrillo adversus
impium Nestorium et ad orientales episcopos: (Synodus) assecuta
quoque sancta V universalia Concilia et sanctos atque probabiles
Patres, consonanterque confitetur definiens Dominum nostrum Jesum
Christum verum Deum nostrum, unum de sancta et consubstantiali et
vitae originem praebente Trinitate, perfectum in deitate, et
perfectum eundem in humanitate, Deum vere et hominem vere, eundem
ex anima rationali et corpore; consubstantialem Patri secundum
deitatem, et consubstantialem nobis secundum humanitatem, per
omnia similem nobis absque peccato (Heb 4.15). |
|
555-
ولد من
الآب قبل الدهور باللاهوت، وفي الأزمنة الأخيرة، هو ذاته، لأجلنا
ولأجل خلاصنا، من الروح القدس ومن مريم العذراء. وهذه هي بكل حقّ وفي
الحقيقة والدة الله بالناسوت. وهو مسيح واحد بذاته، ابن، ورب، وحيد،
في طبيعتين بلا اختلاط، ولا تحوّل، ولا انفصال، ولا انقسام، وبما أن
اختلاف الطبيعتين لا يُلغيه الاتحاد أبداًَ، تبقى بالحري كل طبيعة
مصونة ومتساوقة إلى شخص واحد وأقنوم واحد. فليس هو مجزَّءاً ولا
مقسمّاً إلى شخصين، ولكنّه بذاته الابن الوحيد، كلمة الله، الربّ
يسوع المسيح، كما قال عنه الأنبياء منذ القديم، وما علّمنا إيّاه
يسوع المسيح نفسه، ونقله إلينا قانون الآباء القديسين. |
555 290 ante saecula
quidem ex Patre genitum secundum deitatem, in ultimis diebus autem
eundem propter nos et propter nostram salutem de Spiritu Sancto et
Maria Virgine proprie et veraciter Dei genitrice secundum
humanitatem, unum eundemque Christum Filium Dei unigenitum in
duabus naturis inconfuse, inconvertibiliter, inseparabiliter,
indivise cognoscendum, nusquam exstinctaz harum naturarum
differentia propter unitionem, salvataque magis proprietate
utriusque naturae, et in unam personam, et in unam subsistentiam
concurrente, non in duas personas partitum vel divisum, sed unum
eundemque unigenitum Filium Dei Verbum Dominum Jesum Christum,
juxta quod olim Prophetae de eo et ipse nos Dominus JesusChristus
erudivit, et sanctorum Patrum nobis tradidit symbolum. |
|
556-
ونعلن
كذلك أن فيه، بحسب تعليم الآباء القديسين، مشيئتين أو إرادتين
طبيعتين، وفعلين طبيعيين، بلا انقسام ولا تحوّل، ولا تجزئة ولا
اختلاط. والإرادتان الطبيعيتّان ليستا، كما يقول الهراطقة المنافقون،
متعارضتين، حاشا. ولكن إرادته البشرية تتبع إرادته الإلهية والقديرة،
ولا تقاومها وتتصدّى لها، بل بالحريّ تخضع لها. كان من الواجب أن
تُحرّك الإرادة الإلهية وتُخضع الإرادة البشرية، كما يقول أثناسيوس
الجزيل الحكمة. فكما يقال عن جسده، وكما هو حقا، إنه جسد الله
الكلمة، كذلك يقال عن إرادة جسده الطبيعية، وهي حقاً كذلك، إنها
إرادة الله الكلمة الخاصة، كما يُعلن هو نفسه ذلك: "إني نزلت من
السماء لا لأعمل مشيئتي بل مشيئة الذي أرسلني" (يو 6 : 38). فهو يعلن
أن إرادة جسده تخصّه، لأن الجسد صار خاصّته. فكما أن جسده الحيّ
والجزيل القداسة والطاهر، لم يُلغ بالتأله، بل بالحري قد صينت، بحسب
قول غريغوريوس اللاهوتيّ: "ففعل إرادة من يعدّ مخلّصاً ليس مناوئاً
لله إذ هو قد تألّه تماماً". |
556 291 Et duas
naturales voluntates in eo, et duas naturales operationes
indivise, inconvertibiliter, inseparabiliter, inconfuse secundum
sanctorum Patrum doctrinam adaeque praedicamus; et duas naturales
voluntates non contrarias, absit, juxta quod impii asseruerunt
haeretici, sed sequentem ejus humanam voluntatem et non
resistentem vel eluctantem, sed potius et subjectam divinae ejus
atque omnipotenti voluntati. Oportebat enim carnis voluntatem
moveri, subici vero voluntati divinae, juxta sapientissimum
Athanasium. Sicut enim ejus caro Dei Verbi dicitur et est,ita et
naturalis carnis ejus voluntas propria Dei Verbi dicitur et est,
sicut ipse ait: Quia descendi de caelo, non ut faciam voluntatem
meam, sed ejus qui misit me Patris (Jo 6.38), suam propriam dicens
voluntatem, quae erat carnis ejus.
Nam et caro
propria ejus facta est. Quemadmodum enim sanctissima atque
immaculata animata ejus caro deificata non est perempta, sed in
proprio sui statu et ratione permansit: ita et humana ejus
voluntas deificata non est perempta, salvata est autem
magis,secundum deiloquum Gregorium dicentem: "Nam illius velle,
quod in Salvatore intelligitur, non est contrarium Deo, deificatum
totum" (Oratio 30, c.12). |
|
557-
نمجّد
عملين طبيعيين، بلا انقسام ولا تحوّل، ولا تجزئة، ولا اختلاط، في
ربّنا يسوع المسيح، إلهنا الحقيقي، أي عملاً إلهاً وعملاً بشرياً،
بحسب لاون الملهم الإلهيّ، الذي يُثبت بوضوح قائلاً: "كلّ طبيعة تعمل
بالاشتراك مع الأخرى ما هو خاصّ بها، فيفعل الكلمة ما هو خاصٌّ به،
ويتمّم الجسد ما هو من الجسد" (294). فنحن لن نوافق على أن يكون عملٌ
واحد طبيعي لله وللخليقة، خشية رفع المخلوق إلى الجوهر الإلهيّ، وخفض
سموّ الطبيعة الإلهية إلى المستوى المناسب للكائنات المولودة. إننا
نعترف بأن المعجزات والآلام تعود إلى واحد بذاته، بحسب الواحدة أو
الأخرى من الطبيعتين اللتين هما له، واللتين يقوم فيهما كيانه، كما
يقول كيرلّس العجيب. |
557 Duas vero naturales
operationes indivise, inconvertibiliter, inconfuse,
inseparabiliter in eodem Domino nostro Jesu Christo vero Deo
nostro glorificamus, hoc est, divinam operationem et humanam
operationem, secundum divinum praedicatorem Leonem apertisime
asserentem: " agit enim utraque forma cum alterius communione quod
proprium est, Verbo scilicet operante quod Verbi est, et carne
exsequente quod carnis est " (cf DS 294).
Nec enim in quoquam
unam dabimus naturalem operationem Dei et creaturae, ut neque quod
creatum est, in divinam educamus essentiam, neque quod eximium est
divinae naturae, ad competentem creaturis locum deiciamus. Unius
enim ejusdemque tam miracula quamque passiones cognoscimus,
secundum aliud et aliud earum ex quibus est, naturarum et in
quibus habet esse, sicut admirabilis inquit Cyrillus. |
|
558-
مع
المحافظة على ما هو بغير اختلاط ولا انقسام، نعلن كل شيء في صيغة
مختصرة: نؤمن بأن أحد الثالوث هو أيضاً، بعد التجسّد، ربّنا يسوع
المسيح، إلهنا الحقيقي، فنقول بأن له طبيعتين ساطعتين في أقنومه
الوحيد. وبه قد أظهر، طوال وجوده بحسب تدبيره، معجزاته وآلامه، لا
بالمظهر بل بالحقيقة... والاختلاف الطبيعي في هذا الأقنوم الوحيد
بذاته يُعرف بأن كلّ واحدة من الطبيعتين تريد وتعمل ما هو خاصّتها
بالاشتراط مع الأخرى. لذلك نمجّد إرادتين وعملين طبيعيّين متساوقين
معاً في سبيل خلاص الجنس البشريّ. |
558 Undique igitur inconfusum
atque indivisum conservantes, brevi voce cuncta proferimus: unum
sanctae Trinitatis et post incarnationem Dominum nostrum Jesum
Christum verum Deum nostrum esse credentes, asserimus, duas ejus
esse naturas in una ejus radiantes subsistentia, in qua tam
miracula quamque passiones per omnem sui dispensativam
conversationem, non per phantasiam,sed veraciter demonstravit, ob
naturalem differentiam in eadem una subsistentia cognoscendam, dum
cum alterius communione utraque natura indivise et inconfuse
propria vellet atque operaretur: juxta quam rationem et duas
naturales voluntates et operationes confitemur, ad salutem humani
generis convenienter in eo concurrentes. |
|
559-
إننا
نحظر على الجميع، بعد أن أبدينا هذه الأمور في صيغة كاملة الدقّة
والإحكام، أن يعرضوا شهادة إيمان أخرى، أي أن يكتبوها، أو يؤلّفوها،
أو يفكّروا فيها، أو يعلّموها للآخرين. أمّا الذين يتجاسرون على
تأليف شهادة إيمان أخرى أو نشرها أو تعليمها أو نقل قانون آخر إلى
الذين يريدون الارتداد عن الوثنية، أو اليهودية أو أي هرطقة أخرى،
إلى معرفة الحق، أو إدخال كلام جديد أو تعبير مبتدع لردّ الأمور التي
حدّدناها الآن، فإذا كانوا أساقفة أو من الإكليروس فليُقصوا:
الأساقفة من الأسقفية، والإكليريكيّون من الإكليروس، وإذا كانوا
رهباناً أو علمانيين، فليُبسلوا. |
559 293 His igitur cum
omni undique cautela auque diligentia a nobis formatis, definimus,
aliam fidem nulli licere proferre aut conscribere componereve aut
sapere vel etiam aliter docere. Qui vero praesumpserint fidem
alteram componere vel proferre vel docere, vel tradere aliud
symbolum volentibus converti ad agnitionem veritatis ex
gentilitate vel Judaismo aut ex qualibet haeresi : aut qui
novitatem vocis, vel sermonis adinventionem ad subversionem eorum,
quae nunc a nobis determinata sunt introducere: hos siquidem
episcopi fuerint aut clerici, alienos esse, episcopos quidem ab
episcopatu, clericos vero a clero: sin autem monachi fuerint vel
laici, etiam anathematizari eos. |
|