|
المجمع القسطنطيني الثاني (المسكوني الخامس): 5 أيّار - 2 حزيران 553
421- 438- الجلسة الثامنة، في 2 حزيران 553: قوانين
الحكم بالحرم على "الفصول الثلاثة"
421-
(1) من لا يعترف بطبيعة أو جوهر
واحد للآب والابن والروح القدس، وقدرة واحدة، وسلطان واحد، وبثالوث له
الجوهر ذاته، وبلاهوت واحد معبود في ثلاثة أقانيم أو أشخاص، فليكن مثل
هذا مُبسلاً.
فواحد هو
الله الآب، الذي منه كل شيء، وواحد الربّ يسوع المسيح الذي به كل شيء،
وواحد الروح القدس الذي فيه كل شيء.
|
ترجمة النص اللاتيني |
النص اللاتيني |
|
421-
(1) من لا يعترف بطبيعة أو جوهر
واحد للآب والابن والروح القدس، وقدرة واحدة، وسلطان واحد، وبثالوث
له الجوهر ذاته، وبلاهوت واحد معبود في ثلاثة أقانيم أو أشخاص، فليكن
مثل هذا مُبسلاً.
فواحد هو
الله الآب، الذي منه كل شيء، وواحد الربّ يسوع المسيح الذي به كل
شيء، وواحد الروح القدس الذي فيه كل شيء. |
421 213 ( Trinitas
divina) Can. 1. Si quis non
confitetur Patris, et Filii, et Spiritus Sancti unam naturam sive
substantiam, et unam virtutem et potestatem, trinitatem
consubstantialem, unam deitatem in tribus subsistentiis sive
personis adorandam, talis anathema sit.
Unus enim
Deus et Pater, ex quo omnia; et unus Dominus Iesus Christus, per
quem omnia; et unus Spiritus Sanctus, in quo omnia. |
|
422-
(2) من لا يعترف بوجود ولادتين
لله الكلمة، الواحدة قبل الدهور من الآب، بلا زمن ولا جسد، والأخرى
في آخر الأيام، للكلمة ذاته، الذي نزل من السماوات وتجسّد من أمّ
الله القديسة والدائمة البتولية، وولد منها، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
422 214
Can. 2. Si quis non confitetur
Dei Verbi duas esse nativitates, unam quidem ante saecula ex patre
sine tempore incorporaliter alteram vero in ultimis diebus eiusdem
ipsius, qui de caelis descendit, et incarnatus de sancta gloriosa
Dei Genitrice et semper Virgine Maria, natus est ex ipsa, talis
an. s. |
|
423-
(3) من يقول أن كلمة الله الذي
صنع المعجزات هو غير المسيح المولود من امرأة (ر غلا 4:4)، أو إنه
فيه كآخر في آخر. ولكنه ليس هو واحداً بذاته ربّنا يسوع المسيح، كلمة
الله المتجسّد والمتأنس، وهو ذاته من صنع المعجزات واحتمل الآلام
طوعاً بالجسد، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
423 215
Can.3. Si quis dicit, alium
esse Deum Verbum qui miracula fecit, et alium christum qui passus
est, vel Deum Verbum cum Christo nascente de muliere, vel in ipso
esse ut alterum in altero, et non unum eundemque Dominum nostrum
Jesum Christum, Dei Verbum incarnatum et hominem factum, et
ejusdem ipsius miracula et passiones quas voluntarie carne
sustinuit, talis an. s. |
|
424-
(4) من يقول أن اتحاد الله
الكلمة بالإنسان تمّ بحسب النعمة، أو بحسب الفعل، أو بحسب التساوي في
الشرف، أو بحسب السلطة، أو النّقل أو الصّلة أو القدرة، أو المجاملة،
كما لو أن الله الكلمة قد سرّ بالإنسان الذي حصل منه على تقدير جميل
وجيّد، كما يقول تيودورس بحماقة.
أو بحسب
تجانس الأسماء الذي به يتظاهر النساطرة بأنهم، إذ يدعون الله الكلمة
يسوع المسيح، ويُسمّون الإنسان بمفرده مسيحاً وابناً، وهم يتكلّمون
بوضوح على شخصين، إنما يتكلّمون على شخص واحد وعلى مسيح واحد فقط
بالاسم، وبالشرف، وبالكرامة، وبالعبادة.
ولكن إن
لم يعترف بأن اتحاد الله الكلمة بالجسد الذي تحييه نفسٌ عاقلة
ومفكّرة قد حصل بالتركيب، أي بحسب الأقنوم كما علّم الآباء القديسون،
وإن لم يعترف لهذا السبب بأقنومة الوحيد، الذي هو الرب يسوع المسيح،
أحد الثالوث المقدس، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
424 216
Can. 4. Si quis dicit,
secundum gratiam, vel secundum operationem, vel secundum
dignitatem, vel secundum aequalitatem honoris, vel secundum
auctoritatem, aut relationem, aut affectum, aut virtutem,
unitionem Dei Verbi ad hominem factam esse, vel secundum bonam
voluntatem, quasi quod placuit Deo Verbo homo, eo quod bene visum
est ei de ipso, sicut Theodorus insipiens dicit: vel secundum
homonymiam, per quam Nestoriani Deum Verbum Filium et Christum
vocantes, et hominem separatim Christum et Filium nominantes, et
duas personas evidenter dicentes, per solam nominationem, et
honorem, et dignitatem, et adorationem, unam personam, unum
Filium, et unum Christum confingunt dicere: sed non confitetur
unitatem Dei Verbi ad carnem animatam anima rationabili et
intellectuali, secundum compositionem sive secundum subsistentiam
factam esse, sicut sancti Patres docuerunt, et ideo unam eius
subsistentiam compositam, qui est Dominus (noster) Jesus Christus,
unus de Sancta Trinitate, talis an. s. |
|
425- فهذا
الاتحاد قد فُهم بأوجه كثيرة: فالبعض من أتباع أبوليناريوس وأوطيخا
القائلين باضمحلال العناصر التي اتّحدت، ينادون باتحاد بالاختلاط،
والآخرون الذين يماثلون ثيودورس ونسطوريوس بالتفكير، ويؤيدون
الانقسام، يدخلون اتحاداً بالصّلة. ولكن كنيسة الله المقدسة، تنبذ
نفاق الهرطقتين وتعترف باتحاد الله الكلمة بالجسد بحسب التركيب، أي
بحسب الأقنوم. فالاتحاد بالتركيب في سرّ المسيح لا يحفظ فقط العناصر
المتحدة بلا اختلاط، بل يرفض الانقسام. |
425 216 Cum enim multis
modis unitas intelligitur, qui impietatem Apollinarii et
Eutychetis sequuntur, interemptionem eorum quae convenerunt
colentes, unitionem secundum confusionem dicunt. Theodori autem et
Nestorii sequaces, divisione gaudentes, affectualem unitatem
introducunt. Sancta Dei Ecclesia utriusque perfidiae impietatem
reiciens, unitionem Dei Verbi ad carnem secundum compositionem
confitetur, quod est secundum subsistentiam. Unitio enim per
compositionem in mysterio Christi non solum inconfuse ea, quae
convenerunt, conservat, sed nec divisionem suscipit. |
|
426-
(5) من يقبل الأقنوم الواحد في
ربنا يسوع المسيح كأنه يتضمنّ معنى أقانيم متعدّدة، ويحاول بهذه
الطريقة أن يُدخل في سرّ المسيح أقنومين أو شخصين، ويتكلّم، بعد
إدخال شخصين، على شخص واحد بحسب الجلالة والشرف والعبادة، كما كتب
ذلك ثيودورس ونسطوريوس بحماقة، ويفتر على المجمع الخلقيدوني المقدّس،
كأنه استعمل التعبير "أقنوم واحد" بهذا المعنى النفاقيّ، ومن لا
يعترف بأن كلمة الله قد اتّحد بالجسد بحسب الأقنوم وبالتالي أنه ليس
سوى أقنوم أو شخص واحد، وأنه بهذا المعنى اعترف المجمع الخلقيدوني
المقدس بأقنوم واحد في ربنا يسوع المسيح، ليكن مثل هذا مُبسلاً. لأن
الثالوث المقدس لم يتقبّل إضافة شخص أو أقنوم، حتى بعد تجسد أحد
الثالوث المقدّس، كلمة الله. |
426 217
Can. 5. Si quis unam
subsistentiam Domini nostri Jesu Christi sic intelligit, tamquam
suscipientem plurimarum subsistentiarum significationem, et per
hoc introducere conatur in mysterio Christi duas subsistentias,
seu duas personas, et duarum personarum, quas introducit, unam
personam dicit secundum dignitatem, et honorem, et adorationem,
sicut Theodorus et Nestorius insanientes conscripserunt; et
calumniatur sanctam Chalcedonensem Synodum tamquam secundum istum
impium intellectum unius subsistentiae utentem vocabulo, sed non
confitetur Dei Verbum carni secundum subsistentiam unitum esse, et
propter hoc unam eius subsistentiam, seu unam personam, et sic et
sanctum Chalcedonense Concilium unam subsistentiam Domini nostri
Jesu Christi confessum esse, talis an. s. Nec enim adiectionem
personae vel subsistentiae suscepit sancta Trinitas ex incarnato
uno de sancta Trinitate Deo Verbo. |
|
427-
(6) من يقول أن القديسة المجيدة
الدائمة البتولية مريم هي أم الله بمعنى غير صحيح وغير حقيقي، وإنها
كذلك بالمجاز، كأنما ولد منها مجرّد إنسان، وليس كلمة الله المتجسّد
والمولود، ولكن ولادة الإنسان من مريم تكون منسوبة بحسب رأيهم مجازاً
إلى الله الكلمة بكونه متّحداً بالإنسان الذي ولد، وهو يفتري على
المجمع الخلقيدوني المقدس قائلاً إنه أعلن مريم أمّاً لله بالمعنى
النفاقي الذي يتصورّه ثيودورس.
أو من
يدعها أم الإنسان أو أمّ المسيح، كأنّ المسيح ليس إلهاً، ولكنه لا
يعترف أنها بمعنى صحيح وحقيقي أمّ الله، لأن الله الكلمة، المولود من
الآب قبل الدهور، قد تجسّد منها في الأيام الأخيرة، وأن المجمع
الخلقيدوني المقدس قد اعترف بها، بمثل هذا الشعور الديني، أمّا لله،
فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
427 218
Can. 6. Si quis abusive et non
vere Dei genitricem dicit sanctam gloriosam semper Virginem
Mariam, vel secundum relationem, quasi homine puro nato, sed non
Deo Verbo incarnato et nato ex ipsa, referenda autem, sicut illi
dicunt, hominis nativitate ad Deum Verbum, eo quod cum homine erat
nascente, et calumniatur sanctam Chalcedonensem Synodum, tamquam
secundum istum impium intellectum, quem Theodorus exsecrandus
adinvenit, Dei genitricem Virginem dicentem, vel qui hominis
genitricem vocat, aut Christotocon, id est, Christi genitricem,
tamquam si Christus Deus non esset, et non proprie et vere Dei
genitricem ipsam confitetur, eo quod ipse qui ante saecula ex
Patre natus est Deus Verbum, in ultimis diebus ex ipsa incarnatus
et natus est, et sic pie et sanctam Chalcedonensem Synodum eam
esse confessam, talis an. s. |
|
428-
(7) من يقول أنه "في طبيعتين" ولم
يعترف بأن لا إقرار في اللاهوت والناسوت إلا بربنا الواحد يسوع
المسيح، ليعني بذلك تمايز الطبيعتين اللتين منهما تحقّق الاتحاد
المعجز البيان بلا اختلاط، بدون أن يتحول الكلمة إلى طبيعة الجسد،
ولا أن ينتقل الجسد إلى طبيعة الكلمة، إذ يبقى كلّ منهما ما كان
بطبيعته حتى بعد حصول الاتحاد بحسب الأقنوم، أما إذا كان يعني بهذا
التعبير، في شأن سرّ المسيح، انقساماً إلى أجزاء؛
أو من
يعترف بعدد الطبيعتين في ربنا الواحد يسوع المسيح، الله الكلمة
المتجسد، ولم يأخذ بالاتحاد (لأن الواحد هو من اثنين والاثنين
بواحد)، ولكن أن استعمل العدد لإيجاد طبيعتين منفصلتين، لكل واحدة
أقنومها، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
428 219
Can. 7. Si quis in duabus
naturis dicens, non ut in deitate et humanitate, unum Dominum
nostrum Iesum Christum cognosci confitetur, ut per hoc significet
differentiam naturarum, in quibus inconfuse ineffabilis unitio
facta est, neque Deo Verbo in carnis naturam transmutato, neque
carne in Verbi naturam transducta (manet enim utrumque hoc quod
est natura, etiam facta unitate secundum subsistentiam), sed pro
divisione per partem, talem excipit vocem in mysterio Christi, vel
numerum naturarum confitendo in eodem Domino nostro Jesu Christo
Deo Verbo incarnato, non intellectu tantummodo differentiam
excipit earum, ex quibus et compositus est, non interemptam
propter unitatem (unus enim ex utroque, et per unum utraque), sed
in hoc numero utitur ut separatim unaquaque natura suam habente
subsistentiam, talis an. s. |
|
429-
(8) من يعترف بأن اتحاد اللاهوت
والناسوت حصل بطبيعتين، أو يتكلم على طبيعة واحدة متجسّدة لله
الكلمة، ولم يتخذ هذه الصيغ بالمعنى الذي علّمه الآباء، أي أن
الاتحاد بحسب الأقنوم الذي حصل بين الطبيعة البشرية والطبيعة
الإلهية، قد نتج منه مسيح واحد؛ ولكن إذا أراد بهذه التعابير إدخال
طبيعة أو جوهر واحد للاهوت المسيح وجسده، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
429 220
Can. 8. Si quis ex duabus
naturis deitatis et humanitatis confitens unitatem factam esse,
vel unam naturam Dei Verbi incarnatam dicens, non sic ea excipit
sicut Patres docuerunt, quod ex divina natura et humana, unitione
secundum subsistentiam facta, unus Christus effectus est, sed ex
talibus vocibus unam naturam sive substantiam deitatis et carnis
Christi introducere conatur, talis an. s. |
|
430-
فنحن
عندما نقول إن الكلمة الابن الوحيد قد اتّحد بحسب الأقنوم، لا نقول
بحصول نوع من التماذج بين الطبيعتين بل نعتقد أن الكلمة اتّحد بالجسد
وبقيت بالحريّ كل طبيعة على ما كانت. لذلك واحد هو المسيح الإله
والإنسان، هو عينه من ذات جوهر الآب. بحسب اللاهوت، ومن ذات جوهرنا
بحسب الناسوت. لأن كنيسة الله تنبذ وتُبسل سوية من يقسّمون ويقطّعون
سرّ تدبير المسيح الإلهيّ ومن يُدخلون فيه الاختلاط. |
430 220 Secundum
subsistentiam enim dicentes unigenitum Deum Verbum carni unitum
esse non confusionem aliquam naturarum in se invicem factam esse
dicimus, sed magis permanente utraque hoc quod est, unitum esse
carni Deum Verbum intelligimus. Propter quod et unus est Christus,
Deus et homo, idem ipse consubstantialis Patri secundum deitatem,
et consubstantialis nobis idem ipse secundum humanitatem.
Aequaliter enim et eos qui per partem dividunt vel incidunt, et
eos qui confundunt divinae dispensationis mysterium Christi,
reicit et anathematizat Dei Ecclesia. |
|
431-
(9) من يقول أن المسيح يُعبد
بطبيعتين، وانطلاقاً من ذلك يُدخل عبادتين، الواحدة خاصة بالله،
والأخرى بالإنسان، أو من يلفّق الكلام في سبيل إلغاء الجسد أو خلط
اللاهوت بالناسوت قائلاً إنه من الائتلاف تحصل طبيعة أو جوهر واحد
ويعبد هكذا المسيح، ولكنه لا يعبد عبادة واحدة الله الكلمة المتجسّد
مع جسده، كما تقبّلت الكنيسة منذ البدء، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
431 221
Can.9. Siquis in duabus
naturis adorari dicit Chritum, ex quo duas adorationes
introducunt, separatim Deo Verbo, et separatim homini: vel si quis
ad interemptionem carnis vel confusionem deitatiset humanitatis,
unam naturaml sive substantiam eorum quae convenerunt introducens,
sic Christum adorat, sed non una adoratione Deum Verbum incarnatum
cum propria ipsius carne adorat, sicut ab initio Dei Ecclesiae
traditum est, talis an. s. |
|
432-
(10) من لا يعترف بأن الذي صلب في
الجسد، ربنا يسوع المسيح، هو إلهٌ حق، وربّ المجد، وأحد الثالوث
المقدّس، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
432 222
Can. 10. Si quis non
confitetur, Dominum nostrum Iesum Christum qui crucifixus est
carne, Deum esse verum, et Dominum gloriae, et unum de Sancta
Trinitate, talis an. s. |
|
433-
(11) من لا يُبسل آريوس وإفنوميوس
ومكيدونيوس وأبوليناريوس ونسطوريوس وأوطيخا وأوريجانس وكتاباتهم
المنافقة، وجميع الهراطقة الآخرين الذين حكمت عليهم وأبسلتهم الكنيسة
الكاثوليكية الرسولية المقدسة، والمجامع الأربعة المقدسة التي ذُكرت
سابقاً، وكذلك جميع من رأوا أو يرون مثل آراء الهراطقة المذكورين
سابقاً، واستمرّوا حتى الممات في نفاقهم، فليكن مثل هذا مُبسلاً. |
433 223
Can. 11. Si quis non
anathematizat Arium, Eunomium, Macedonium, Apollinarium,
Nestorium, Eutychen, Origenem cum impiis eorum conscriptis, et
alios omnes haereticos, qui condemnati et anathematizati sunt a
sancta catholica et apostolica Ecclesia et a praedictis sanctis
quattuor Conciliis, et eos, qui similia praedictis haereticis
sapuerunt vel sapiunt et usque ad mortem in sua impietate
permanserunt vel permanent, talis an. s. |
|
434-
(12) من يدافع عن ثيودورس المصّيصي
المنافق، الذي يقول إن الله الكلمة هو غير المسيح الذي كان مُبتلى
بأهواء النفس ورغائب الجسد، وتحرّر رويداً رويداً من الإغراءات
السّفلى وصار أفض بنُجح أعماله، وذا سلوك لا لوم عليه، فعُمّد كمجرّد
إنسان باسم الآب والابن والروح القدس، وبالمعمودية حُسب أهلاً لتقبّل
نعمة الروح القدس ونيل التبّني. وهو يُعبد في أقنوم الله الكلمة، على
مثال صورة ملكية. وأصبح بعد قيامته لا يتغيّر في أفكاره ومعصوماً
تماماً من الخطيئة.
وقال
أيضاً ثيودورس المنافق نفسه إن اتحاد الكلمة بالمسيح كانت على نسق ما
تكلم عليه الرسول عن الرجل والمرأة: "يصير كلاهما جسداً واحداً" (أف
5 : 31).
وقد تجرأ
على القول، بالإضافة إلى تجاديفه التي لا تُحصى، إن الرب، بعد
القيامة، عندما نفخ في الرسل قائلاً: "خذوا الروح القدس" 0يو 20 :
22)، لم يعطهم الروح القدس، ولكنه نفخ فيهم ظاهرياً، ويقول هذا
الإنسان أيضاً أن اعتراف توما، عندما لمس يدي الرب وجنبه بعد
القيامة، قائلاً: "ربي وإلهي" (يو 20 : 28)، لم يكلم به المسيح،
ولكنه ذهل من عجيبة القيامة فسبّح الله الذي أقام المسيح. |
434 224
Can.12. Si quis defendit
impium Theodorum Mopsuestenum, qui dixit alium esse Deum Verbum,
et alium Christum a passionibus animae et desideriis carnis
molestias patientem, et a deterioribus paulatim recedentem, et sic
ex profectu operum melioratum, et a conversatione immaculatum
factum, et tamquam purum hominem baptizatum esse in nomine Patris,
et Filii, et Spiritus Sancti, et par baptisma Sancti Spiritus
gratiam accepisse, et filiationem meruisse, et ad similitudinem
imperialis imaginis in persona Dei Verbi adorari, et post
resurrectionem immutabilem cogitationibus et impeccabilem omnino
factum fuisse. Et iterum dixit idem impius Theodorus, talem factam
esse unitionemDei Verbi ad Christum, qualem dixit Apostolus de
viro et muliere: "erunt duo in carne una" (Eph 5.31). Et super
alias innumerabiles blasphemias ausus est dicere, quod post
resurrectiuonem, cum insufflasset Dominus discipulis et dixisset:
"Accipite Spiritum Sanctum" (Jo 20.22), non dedit eis Spiritum
Sanctum, sed figuratim tantummodo insufflavit. Iste enim et
confessionem, quam fecit Thomas, cum palpasset manus et latus
Domini post resurrectionem dicens: "Dominus meus et Deus meus" (Jo
20.28), inquit non esse dictam a Thomas de Christo (nec enim dicit
Theodorus Deum esse Christum), sed ad miraculum resurrectionis
stupefactum Thomam glorificasse Deum, qui Christum resuscitavit. |
|
435- والأسوأ من
ذلك أن ثيودورس نفسه، في شرحه لأعمال الرسل، يقارن المسيح بأفلاطون
وماني وإبيقورس ومركيون. فيقول: كما فعل كلّ واحد منهم، بعد أن ابتدع
عقيدته الخاصة، وعمل على أن يُعطي تلاميذه اسم الأفلاطونيين
والمانيين والإبيقوريين والمركيانيين، كذلك بعد أن ابتدع المسيح
عقيدة اتخذ منه اسم المسيحيين.
فمن
يدافع إذن عن ثيودورس المنافق المذكور سابقاً، وعن كتاباته المنافقة،
التي نشر فيها تجاديفه المذكورة وغيرها مما لا يُحصى، على إلهنا
ومخلصنا العظيم يسوع المسيح، ولا يُبسله هو وكتاباته المنافقة ومن
يتقبّله، هو ومن يدافعون عنه أو يقولون إن كلامه صحيح العقيدة، ومن
كتبوا لنصرته، ونصرة كتاباته المنافقة، ومن لهم أو كانت لهم آراء
مشابهة، واستمروا حتى النهاية في مثل هذه الهرطقة، فليكن مُبسلاً. |
435 225 Et, quod peius
est, etiam in interpretatione, quam in Actus Apostolorum scripsit
Theodorus, similem fecit Christum Platoni, et Manichaeo, et
Epicuro, et Marcioni, dicens: Quod sicut illorum unusquisque ex
dogmate, quod invenit, suos discipulos fecit vocari Platonicos et
Manichaeos et Epicureos et Marcionistas: simili modo et cum
Christus dogma invenisset, ex ipso Christianos vocari. Si quis
igitur defendit praedictum impium Theodorun et impia eius
conscripta, in quibus tam praedictas quam alias innumerabiles
blasphemias effudit contra magnum Deum et Salvatorem Jesum
Christum et non anathematizat eum, et impia eius conscripta, et
omnes qui suscipiunt vel defendunt eum, et dicunt orthodoxe eum
exposuisse, et qui scripserunt pro eo, et eadem illi sapuerunt,
vel scribunt pro eo, vel impiis eius conscriptis et eos qui
similia illi sapiunt, vel aliquando sapuerunt, et usque ad morte
permanserunt vel permanent in tali impietate, talis an. s. |
|
436-
(13) من يدافع عن كتب ثيودوريتس
المنافقة المناهضة للإيمان الحقيقي، ولمجمع أفسس الأول المقدس،
وللقديس كيرلّس وفصوله الاثني عشر (252 – 263)، وعن كل ما كتبه لنصرة
المنافقين ثيودورس ونسطوريوس والآخرين الذين لهم نفس آراء ثيودورس
ونسطوريوس المذكورين سابقاً، ومن يتقبّلهم هم ونفاقهم، ومن ينسب
النفاق إلى أساقفة الكنيسة الذين يرون أن اتحاد الله والكلمة قد تمّ
بحسب الأقنوم.
ومُن لا
يُبسل الكتابات المنافقة المذكورة، والذين شايعوهم أو يشايعونهم في
آرائهم، وجميع من كتبوا ما يخالف الإيمان القويم، أو القديس كيرلّس
وفصوله الاثني عشر، وانتهوا وهم على النفاق نفسه، فليكن مثل هذا
مُبسلاً. |
436 226
Can. 13. Si quis defendit
impia T h e o d o r i t i conscripta, quae Contra rectam fidem et
contra primam Ephesinam sanctam Synodum, et sanctum Cyrillum et
duodecim eius capitula (cf. *252-263) exposuit, et omnia qua
conscripsit pro Theodoro et Nestorio impiis, et pro aliis qui
eadem praedictis Theodoro et Nestorio sapuerunt, defendens eos et
eorum impietate " et propter hoc impios vocans doctores Ecclesiae,
qui unitatem secundum subsistentiam Dei Verbi ad carnem
confitentur, et non anathematizat ea, et eos qui similia eis
sapuerunt, vel sapiunt insuper autem et omnes, qui scripserunt
contra rectam fidem, et sanctum Cyrillum et duodecim eius capitula
et usque ad mortem in tali impietate permanserunt, talis an. s. |
|
437-
(14) من يدافع عن الرسالة التي قبل
إن إيبا كتبها إلى ماري الفارسي، وفيها إنكار لتأنس الله الكلمة
المتجسّد من مريم، أم الله القديسة والدائمة البتولية، وكلام على أن
من ولد منها مجرد إنسان، إنسان يدعى هيكلاً، كما لو أن الواحد كان
الله الكلمة والآخر الإنسان. وفيها اتهام للقديس كيرلّس، الناطق
بالإيمان الحق للمسيحيين القويمي العقيدة، بأنه هرطوقي وبأنه كتب
أضاليل أبوليناريوس المنافق نفسها. وفيها لوم لمجمع أفسس الأول
المقدس على حطّه نسطوريوس بدون محاكمة وبدون استقصاء. وهذه الرسالة
المنافقة نفسها تصف فصول القديس كيرلّس الاثني عشر (252 – 263) بأنها
منافقة ومخالفة للإيمان القويم، وتبرّر ثيودورس ونسطوريوس وعقائدهم
وكتباتهم المنافقة. فمن يدافع إذن عن الرسالة المذكورة ولا يُبسلها
هي ومن يدافعون عنها ويقولون أنها قديمة العقيدة، في جزء منها على
الأقل، ومن كتبوا ويكتبون لتأييدها أو لتأييد النفاق الذي تتضمنّه
باسم الآباء القديسين والمجمع الخلقيدوني المقدس، ويستمرون حتى
النهاية في ضلالاتهم، فليكن مثل هذا مبسلاً. |
437 227
Can. 14. Si quis defendit epistolam, quam dicitur Ibas
ad Marin Persam haereticum scripsisse, quae abnegat quidem Deum
Verbum de sancta Dei genitrice semper virgine Maria incarnatum,
hominem factum esse, dicit autem purum hominem ex ipsa natum esse,
quem templum vocat, ut alius sit Deus Verbum, et alius homo, et
sanctum Cyrillum, qui rectam fidem Christianorum praedicavit,
tamquam haereticum et similiter Apollinario impio scripsisse
criminatur, et inculpat primam Ephesinam sanctam Synodum tamquam
sine examinatione et quaestione Nestorium condemnantem, et
duodecim capitula sancti Cyrilli (DS 252-263) impia et contraria
rectae fidei vocat eadem impia epistola, et defendit Theodorum et
Nestorium, et impia eorum dogmata et conscripta. Si quis igitur
memoratam impiam epistolam defendit, et non anathematizat eam, et
defensores eius, et eos, qui dicunt eam rectam esse, vel partem
eius, et eos, qui scripserunt vel scribunt pro ea, vel pro
impietate quae in ea continetur, et praesumunt eam defendere vel
insertam ei impietatem nomine sanctorum Patrum vel sancti
Chalcedonensis Concilii, et in his usque ad mortem permanent,
talis an. s. |
|
438- بعد أن
اعترفنا إذن بكل هذه الأمور التي تقبلناها من الكتاب المقدس، ومن
تعاليم الآباء القديسين، ومن التحديدات الإيمانية الواحدة ذاتها التي
وردت عن المجامع المقدسة الأربعة المذكورة سابقاً، وبعد أن حكمنا على
الهراطقة ونفاقهم وعلى نفاق من برّروا ويبّررون الفصول الثلاثة
المذكورة، والذين استمرّوا ويستمرّون في ضلالهم، فمن يسعى إلى نقل ما
يخالف ما صُغناه بتقوى، أو إلى تعليمه أو كتابته، إن كان أسقفاً أو
من الإكليروس، يُحرم من الأسقفية ومن الأكليروسية لأنه يكون قد عمل
ما يجافي الحالة الكهنوتية والكنسية. وإذا كان راهباً أو علمانياً
فليُبسل. |
438 228 Cum igitur haec
ita recte confessi sumus, quae tradita nobis sunt tam a divinis
Scripturis, quam a sanctorum Patrum doctrina, et ab his quae
definita sunt de una eademque fide a praedictis sanctis quattuor
Conciliis, facta autem a nobis et condemnatione contra haereticos
et eorum impietatem, nec non etiam contra eos, qui defenderunt vel
defendunt praedicta impia tria capitula, et permanserunt in suo
errore, vel qui permanent; si quis conatus fuerit contra haec,
quae pie disposuimus, vel tradere vel docere vel scribere, si
quidem episcopus vel clericus sit, iste tamquam aliena a
sacerdotibus et statu ecclesiastico faciens, denudabitur
episcopatu vel clericatu: si autem monachus vel laicus sit,
anathematizabitur. |
|